Agustín de Betancourt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Agustín de Betancourt
Ilustracja
Agustín de Betancourt
Data i miejsce urodzenia 1 lutego 1758
Puerto de la Cruz
Data i miejsce śmierci 14 lub 26 lipca 1824
Petersburg
Zawód, zajęcie iżnynier, wynalazca
Alma Mater École nationale des ponts et chaussées
Odznaczenia
Order Kalatrawy Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza II klasy (Imperium Rosyjskie)

Agustín de Betancourt y Molina (Agustín José Pedro del Carmen Domingo de Candelaria de Betancourt y Molina, ros. Августин Августинович де Бетанкур, Avgustin Avgustinovich de Betankur; fr. Augustin Bétancourt; ur. 1 lutego 1758 w Puerto de la Cruz, zm. 14 lub 26 lipca 1824 w Petersburgu) – hiszpański iżnynier i wynalazca[1].

Pracował w Hiszpanii, Francji i Rosji. Był wszechstronnym inżynierem, zajmował się maszynami parowymi i balonami na ogrzane powietrze, inżynierią budowlaną i planowaniem urbanistycznym. Jako pedagog w 1802 założył i kierował Szkołą Inżynierów Dróg i Kanałów. Był także inspektorem Instytutu Korpusu Inżynierów Komunikacji w Petersburgu. Nadzorował plany urbanistyczne i budowę w Petersburgu, Kronsztadzie, Niżnym Nowogrodzie i innych rosyjskich miastach. Był poliglotą: mówił po hiszpańsku, łacinie, francusku, rosyjsku, niemiecku i angielsku[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Amílcar Martín Molina: Agustín de Betancourt y Molina. Biografías de científicos canarios. Madrid: Dykinson, 2006. ISBN 84-9772-901-3.