Akademia Nauk Społecznych KC SED

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Akademia Nauk Społecznych Komitetu Centralnego SED
Akademie für Gesellschaftswissenschaften beim ZK
Data założenia 1951
Data likwidacji 1990
Państwo  NRD
Adres Johannes-Dieckmann-Straße 19-23,
Berlin
Liczba pracowników 1000 (1989)
Rektor Rolf Reißig
Położenie na mapie Berlina
Mapa lokalizacyjna Berlina
Akademia Nauk Społecznych Komitetu Centralnego SED
Akademia Nauk Społecznych Komitetu Centralnego SED
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Akademia Nauk Społecznych Komitetu Centralnego SED
Akademia Nauk Społecznych Komitetu Centralnego SED
Ziemia52°30′47,3″N 13°23′39,0″E/52,513139 13,394167

Akademia Nauk Społecznych Komitetu Centralnego SED (Akademie für Gesellschaftswissenschaften beim ZK – AfG) – uczelnia funkcjonująca w NRD w latach 1951–1990.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Uczelnia została powołana w dniu 21 grudnia 1951 jako Instytut Nauk Społecznych Komitetu Centralnego SED (Institut für Gesellschaftswissenschaften beim ZK der SED – IfG), w dniu 21 grudnia 1976 podniesiony do rangi akademii. Siedzibą był Berlin. AfG była najważniejszą instytucją naukowo-badawczą SED i wiodącą instytucją ideologiczno-teoretyczną w zakresie nauk społecznych w NRD. Wchodziła w zakres obszaru odpowiedzialności sekretarza KC ds. nauki. AfG rozwiązano w 1990. Pracownicy AfG założyli w Berlinie w marcu 1990 Instytut Nauk Społecznych (Berliner Institut für Sozialwissenschaftliche Studien GmbH).

Zadania[edytuj | edytuj kod]

  • Legitymizacja i propagowanie polityki SED.
  • Udział w przygotowaniu decyzji SED.
  • Koordynacja badań w zakresie nauk społecznych w NRD.
  • Szkolenie kadry nomenklatury i pracowników naukowych w zakresie nauk społecznych.
  • Działalność informacyjna, dokumentacyjna i wydawnicza; w 1967 powierzono AfG rolę „Centralnego Ośrodka Informacji i Dokumentacji” w zakresie filozofii i socjologii.
  • Działalność edukacyjna.
  • Prowadzenie szkolenia grup zagranicznych, m.in. z Niemieckiej Partii Komunistycznej (Deutsche Kommunistische Partei – DKP), Socjalistycznej Partii Jedności Berlina Zachodniego (Sozialistische Einheitspartei Westberlins – SEW), oraz z partii i organizacji marksistowsko-leninowskich „Trzeciego Świata”, w tym OWP.
  • Utrzymywanie kontaktów międzynarodowych i współpracy naukowej z odpowiednimi instytucjami pozostałych państw Europy Wschodniej.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Instytut filozofii marksizmu-leninizmu (Institute für marxistisch-leninistische Philosophie)
  • Instytut ekonomii politycznej (Institute für politische Ökonomie)
  • Instytut naukowego komunizmu (Institute für wissenschaftlichen Kommunismus)
  • Instytut historii (Institute für Geschichte)
  • Instytut niemieckiego i międzynarodowego ruchu robotniczego (Institute für die deutsche und internationale Arbeiterbewegung)
  • Instytut Socjologii (Institute für Soziologie)
  • Instytut marksistowsko-leninowskiej kultury i sztuki (Institute für marxistisch-leninistische Kultur- und Kunstwissenschaften)
  • Instytut badań imperializmu (Institute für Imperialismusforschung)

Koordynacja działalności rad naukowych[edytuj | edytuj kod]

Na mocy decyzji Biura Politycznego KC SED z 22 października 1968 poszczególne instytuty AfG koordynowały w NRD prace utworzonych w 1969 rad naukowych:

  • Rada Naukowa filozofii marksistowsko-leninowskiej (WR für marxistisch-leninistische Philosophie)
  • Rada ds. Naukowego Komunizmu (Rat für wissenschaftlichen Kommunismus)
  • Rada Naukowa ekonomii politycznej socjalizmu (WR für politische Ökonomie des Sozialismus)
  • Rada Naukowa badań socjologicznych (WR für soziologische Forschung)
  • Rada Naukowa marksistowsko-leninowskich nauk o kulturze i sztuce (WR für marxistisch-leninistische Kultur- und Kunstwissenschaften)
  • Rada Naukowa międzynarodowego marksistowsko-leninowskiego ruchu robotniczego (WR für internationale Arbeiterbewegung (Marxismus-Leninismus))

Dyrektorzy/rektorzy[edytuj | edytuj kod]

Siedziba[edytuj | edytuj kod]

Uczelnia mieściła się w zespole odbudowanych po II wojnie budynków przy Johannes-Dieckmann-Straße 19-23, ob. Taubenstraße, m.in. w budynku z około 1905 b. Domu Bankowego Hardy & Co. (Bankhaus Hardy & Co.) przy Taubenstrasse 19.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lothar Mertens, Rote Denkfabrik? Die Akademie für Gesellschaftswissenschaften beim ZK der SED, Münster: LIT Verlag Münster, 2004, ISBN 3-8258-8034-6, OCLC 56966901.