Alaksandr Azarczankau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alaksandr Azarczankau
Data i miejsce urodzenia 17 kwietnia 1944
Zabołocie, rejon tołoczyński
Deputowany do Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I i II kadencji
Okres od 27 listopada 1996
do 16 listopada 2004
Poprzednik stanowisko utworzone
Deputowany do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji
Okres od 9 stycznia 1996
do 9 stycznia 2000
(od 27 listopada 1996 nie uczestniczył w pracach)
Przynależność polityczna Partia Agrarna, frakcja agrariuszy
Następca wybory nie odbyły się
Przewodniczący Postawskiego Rejonowego Komitetu Wykonawczego
Okres od 1982
do 1992
Odznaczenia
Medal „Za Pracowniczą Wybitność” (ZSRR)

Alaksandr Michajławicz Azarczankau (biał. Аляксандр Міхайлавіч Азарчанкаў[a], ros. Александр Михайлович Азарченков, Aleksandr Michajłowicz Azarczenkow; ur. 17 kwietnia 1944 w Zabołociu w rejonie tołoczyńskim) – białoruski inżynier, kołchoźnik, działacz państwowy i polityk, członek Partii Agrarnej, deputowany do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji, w latach 1996–2004 deputowany do Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I i II kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i praca[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 17 kwietnia 1944 roku we wsi Zabołocie, na terytorium okupowanym przez III Rzeszę (wcześniej i później w rejonie tołoczyńskim obwodu witebskiego Białoruskiej SRR, ZSRR)[1]. W 1968 roku ukończył Białoruski Instytut Mechanizacji Gospodarstwa Wiejskiego[2], uzyskując wykształcenie inżyniera mechanika[3]. W 1986 roku ukończył Mińską Wyższą Szkołę Partyjną[2], uzyskując wykształcenie politologa. Pracę rozpoczął jako laborant w szkole średniej w Tołoczynie[3]. W latach 1968–1974 pracował jako główny inżynier[2] (według innego źródła – inżynier mechanik[3]) w kołchozie im. G. Dymitrowa[2]. W latach 1975–1979 był przewodniczącym kołchozów „1 Maja” i „Gigant”[2] (według innego źródła – zastępcą przewodniczącego kołchozu „1 Maja” i przewodniczącym kołchozu „Gigant”[3]). W latach 1979–1982 pełnił funkcję kierownika[2] Wydziału Gospodarstwa Wiejskiego Tołoczyńskiego Rejonowego Komitetu Wykonawczego[3]. W latach 1982–1992 pracował jako przewodniczący Postawskiego Rejonowego Komitetu Wykonawczego, pierwszy sekretarz Czaśnickiego Komitetu Rejonowego Komunistycznej Partii Białorusi. W latach 1992–1997 był pierwszym zastępcą przewodniczącego Komitetu ds. Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej Witebskiego Obwodowego Komitetu Wykonawczego. Od 1997 roku pełnił funkcję dyrektora generalnego Witebskiego Obwodowego Przedsiębiorstwa Paliwowego[2].

Działalność parlamentarna[edytuj | edytuj kod]

Alaksandr Azarczankau wchodził w skład Partii Agrarnej. W drugiej turze wyborów parlamentarnych 28 maja 1995 roku został wybrany na deputowanego do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji[4] z Tołoczyńskiego Okręgu Wyborczego Nr 52[5]. 9 stycznia 1996 roku został zaprzysiężony na deputowanego[6]. Od 23 stycznia pełnił w Radzie Najwyższej funkcję członka Stałej Komisji ds. Agrarnych i Rozwoju Socjalnego Wsi[5]. Należał do frakcji agrariuszy. Od 3 czerwca był przewodniczącym grupy roboczej Rady Najwyższej ds. współpracy z parlamentem Republiki Mołdawii[7]. 21 czerwca został członkiem delegacji Rady do Zgromadzenia Parlamentarnego Stowarzyszenia Białorusi i Rosji[8]. Poparł dokonaną przez prezydenta Alaksandra Łukaszenkę kontrowersyjną i częściowo nieuznaną międzynarodowo zmianę konstytucji. 27 listopada 1996 roku przestał uczestniczyć w pracach Rady Najwyższej i wszedł w skład utworzonej przez prezydenta Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I kadencji[9]. Pełnił w niej funkcję członka Komisji Agrarnej[2]. Zgodnie z Konstytucją Białorusi z 1994 roku jego mandat deputowanego do Rady Najwyższej formalnie zakończył się 9 stycznia 2000 roku; kolejne wybory do tego organu jednak nigdy się nie odbyły.

21 listopada 2000 roku został deputowanym do Izby Reprezentantów II kadencji z Tołoczyńskiego Okręgu Wyborczego Nr 31[10]. Pełnił w niej funkcję przewodniczącego Stałej Komisji ds. Agrarnych. Wchodził w skład zjednoczenia deputackiego „Za Związek Ukrainy, Białorusi i Rosji” oraz grup deputackich: „Jedność” i „Deputowany Ludowy”. Był także deputowanym do Zgromadzenia Parlamentarnego Związku Białorusi i Rosji. Pełnił w nim funkcję członka Komisji ds. Polityki Ekonomicznej[3]. Jego kadencja w Izbie Reprezentantów zakończyła się 16 listopada 2004 roku[11].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Alaksandr Azarczankau jest żonaty[2], ma dwie córki i syna[3].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Zapis według oficjalnego wariantu języka białoruskiego. Alternatywna forma zapisu, według tzw. wariantu klasycznego (taraszkiewicy): Аляксандар Міхайлавіч Азарчанкаў (czyt. Alaksandar Michajławicz Azarczankau).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kto…, s. 22.
  2. a b c d e f g h i j Kto…, s. 23.
  3. a b c d e f g h Азарченков Александр Михайлович (ros.). Izba Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi. [dostęp 2016-03-01].
  4. Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь, выбраных у другім туры галасавання 28 мая 1995 года (biał.). Centralna Komisja Republiki Białorusi ds. Wyborów i Prowadzenia Republikańskich Referendów. [dostęp 2016-03-01].
  5. a b С. Шарецкий: Постановление Верховного Совета Республики Беларусь от 23 января 1996 г. №31-XIII (ros.). pravo.levonevsky.org, 1996-01-23. [dostęp 2016-03-01].
  6. С. Шарецкий: Постановление Верховного Совета Республики Беларусь от 9 января 1996 г. №4-XIII (ros.). pravo.levonevsky.org, 1996-01-09. [dostęp 2018-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-13)].
  7. С. Шарецкий: Постановление Президиума Верховного Совета Республики Беларусь от 3 июня 1996 г. №345-XIII (ros.). bankzakonov.com, 1996-06-03. [dostęp 2019-06-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-12)].
  8. С. Шарецкий: Постановление Верховного Совета Республики Беларусь от 21 июня 1996 г. №391-XIII (ros.). bankzakonov.com, 1996-06-21. [dostęp 2016-03-01].
  9. А. Лукашенко: Закон Республики Беларусь от 27 ноября 1996 г. № 819-XIII (ros.). Izba Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi, 1996-11-27. [dostęp 2019-06-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-15)].
  10. В. Попов: Постановление Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь от 21 ноября 2000 г. №5-П2/I (ros.). pravo.levonevsky.org, 2000-11-21. [dostęp 2019-06-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-18)].
  11. В. Коноплев: Постановление Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь от 16 ноября 2004 г. №4-П3/I (ros.). pravo.levonevsky.org, 2004-11-16. [dostęp 2019-06-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-20)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Centrum Naukowo-Analityczne „Białoruska Perspektywa”: Kto jest kim w Białorusi. Białystok: Podlaski Instytut Wydawniczy, 2000, s. 313, seria: Biblioteka Centrum Edukacji Obywatelskiej Polska – Białoruś. ISBN 83-913780-0-4.