Alaksiej Dzikawicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alaksiej Dzikawicki
Аляксей Дзікавіцкі
ilustracja
Alaksiej Dzikawicki podczas demonstracji w Warszawie przeciwko Alaksandrowi Łukaszence, 24 maja 2004
Data i miejsce urodzenia 1973
Pińsk
Zawód, zajęcie dziennikarz
Miejsce zamieszkania Warszawa
Narodowość Białorusini
Stanowisko szef redakcji programów informacyjnych
Pracodawca Biełsat TV, Radio Swaboda, Białoruski Komitet Helsiński
Partnerka Alena Dzikawicka
Dzieci syn
Alaksiej Dzikawicki
Data i miejsce urodzenia 1973
Pińsk
Członek Rady Białoruskiej Republiki Ludowej
Okres od 2013

Alaksiej Dzikawicki (biał. Аляксей Дзікавіцкі; ur. 1973 w Pińsku) – białoruski dziennikarz, wieloletni korespondent Radia Swaboda, od 2001 roku zamieszkujący w Polsce; od 2007 roku szef redakcji programów informacyjnych w nadającej z Polski białoruskojęzycznej stacji telewizyjnej Biełsat TV, redaktor i wydawca programu Abjektyu; od 2013 roku członek Rady Białoruskiej Republiki Ludowej, uważającej się za rząd Białorusi na uchodźstwie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i działalność na Białorusi[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1973 roku w Pińsku, w obwodzie brzeskim Białoruskiej SRR, ZSRR[1]. Jego ojciec był Białorusinem z Polesia, matka – Mordwinką z Uralu. Wychowywał się u dziadka i babki na wsi pod Pińskiem. Do pójścia do szkoły potrafił mówić wyłącznie w poleskim dialekcie języka białoruskiego. W młodości czytał twórczość Uładzimira Karatkiewicza, Wasila Bykaua, słuchał zespołu muzycznego Mroja. Odczuwał nienawiść do systemu radzieckiego, co, jego zdaniem, uświadomiło mu i wzmocniło w nim poczucie białoruskiej tożsamości narodowej. 7 listopada 1990 roku na placu Lenina w Pińsku po raz pierwszy uczestniczył w demonstracji przeciwko komunizmowi i za niepodległość Białorusi. Trzymał wówczas w rękach transparent z napisem Wielki październik uczynił nas niewolnikami i biało-czerwono-białą flagę Białorusi, uszytą przez jego matkę z prześcieradła i zerwanej wcześniej flagi Białoruskiej SRR[2].

W 1994 roku ukończył Instytut Wiedzy Współczesnej w Mińsku ze specjalnością „ekonomia”. Pracował w przedsiębiorstwie obróbki drewna „Pinskdreu” w Pińsku i w Białoruskim Komitecie Helsińskim[3]. Od połowy lat 90. pracował jako dziennikarz, pisząc dla niezależnych czasopism Białorusi. Od 1997 roku[1] był korespondentem Radia Swaboda w Pińsku[4] i w obwodzie brzeskim[1]. Pełnił funkcję redaktora naczelnego lokalnej pińskiej gazety. W 2001 roku napisał w niej artykuł na temat, jego zdaniem, planowanych przez władze fałszerstw w trakcie wyborów prezydenckich. Został aresztowany i tydzień znajdował się w więzieniu w Pińsku. Kontaktowali się z nim funkcjonariusze białoruskiego KGB, rozpoczęto przeciwko niemu sprawę karną. W tym samym roku Alaksiej Dzikawicki podjął decyzję o wyjeździe wraz z rodziną do Polski. Wkrótce potem jego nazwisko znalazło się na liście poszukiwanych przez wymiar sprawiedliwości Białorusi[4].

Działalność w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Alaksiej Dzikawicki otrzymał w Polsce status uchodźcy[4]. Pracował jako korespondent Radia Swaboda w tym kraju[1]. W latach 2003–2004 był wydawcą i redaktorem naczelnym „Akcentu Białoruskiego” – skierowanego do Polaków czasopisma o Białorusi i stosunkach polsko-białoruskich (ukazały się dwa numery: marzec-kwiecień 2003 oraz styczeń-luty 2004)[5]. W 2007 roku przyjął propozycję tworzenia redakcji programów informacyjnych w nowo utworzonej, nadającej z Polski białoruskojęzycznej stacji telewizyjnej Biełsat TV. Był także redaktorem i wydawcą programu Abjektyu (pol. Obiektyw). Nie planuje ponownej wizyty w Pińsku, mimo, że jego sprawa została umorzona[4].

W czerwcu 2013 roku został członkiem Rady Białoruskiej Republiki Ludowej – istniejącego od 1918 roku tworu politycznego uważającego się za rząd Białorusi na uchodźstwie[6].

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

Według słów Alaksieja Dzikawickiego, praca w Biełsacie stanowi dla niego nie tylko możliwość informowania współobywateli o tym, co w rzeczywistości dzieje się w kraju, ale także szansę sformowania nowego pokolenia białoruskich dziennikarzy, wiedzących jak tworzyć niezależną i obiektywną telewizję. Jego zdaniem Białorusini będą mieli nieograniczony dostęp do informacji dopiero wtedy, gdy dokonają właściwego wyboru politycznego[1].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Alaksiej Dzikawicki jest żonaty z Aleną Dzikawicką[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Alaksiej Dzikawicki (biał. • pol. • ros.). Biełsat TV. [dostęp 2016-03-02].
  2. Аляксей Дзікавіцкі: “Глядзець навокал з уласнай пэрспэктывы” (biał.). budzma.org, 2009-10-27 00:05. [dostęp 2016-03-02].
  3. Аляксей Дзікавіцкі (biał.). Radyjo Swaboda, 2008-01-15 18:14. [dostęp 2016-03-02].
  4. a b c d Rafał Geremek, Jarosław Murawski. Biełsatowcy z TVP. „Newsweek Polska”. 5, s. 72–74, 1 lutego 2009. Warszawa: Axel Springer Polska. ISSN 1642-5685. [dostęp 2016-03-02]. 
  5. a b „Akcent Białoruski. Czasopismo o Białorusi i stosunkach polsko-białoruskich” Nr 1 (marzec-kwiecień 2003) i Nr 2 (styczeń-luty 2004).
  6. Szef programów informacyjnych Biełsatu członkiem Rady Białoruskiej Republiki Ludowej. Biełsat TV, 2013-06-03 10:57. [dostęp 2016-03-02].