Albatros C.VII

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Albatros C.VII
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo  Cesarstwo Niemieckie
Producent Albatros
Konstruktor Robert Thelen,
R. Schubert
Typ samolot rozpoznawczy
Konstrukcja dwupłat, konstrukcja mieszana, przeważnie drewniana, podwozie stałe
Załoga 2 osoby
Historia
Data oblotu 1916
Lata produkcji 1916-1918
Dane techniczne
Napęd 1 silnik rzędowy Benz Bz-D.IV
Moc 167 kW (200 KM)
Wymiary
Rozpiętość 12,78 m
Długość 8,7 m
Wysokość 3,6 m
Powierzchnia nośna 43,4 m²
Masa
Własna 989 kg
Użyteczna 561
Startowa 1550 kg
Osiągi
Prędkość maks. 170 km/h
Prędkość wznoszenia 125 m/min
Pułap 5080 m
Zasięg 470 km
Długotrwałość lotu 3 h 20 min
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 stały zsynchronizowany karabin maszynowy Spandau wz. 08/15 kal. 7,92 mm i 1 ruchomy kkarabin maszynowy Parabellum wz. 14 kal. 7,92 mm obserwatora, bomby
Użytkownicy
 Cesarstwo Niemieckie  Polska

Albatros C.VIIniemiecki dwupłatowy samolot rozpoznawczy z okresu I wojny światowej zbudowany w niemieckiej wytwórni Albatros-Werke GmbH w Berlinie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Problemy konstrukcyjne z samolotem Albatros C.V spowodowały, że w wytwórni Albatros-Werke GmbH rozpoczęto w 1916 roku prace nad jego następcą. Pierwszy projekt, oznaczony jako C.VI, został szybko zarzucony jako nieperspektywiczny. Inżynierowie Robert Thelen i R. Schubert postanowili wykorzystać sprawdzone elementy samolotu C.V oraz samolotów myśliwskich serii D (Albatros D.III i Albatros D.V). Zmianie uległa konstrukcja kadłuba, zrezygnowano z tradycyjnej kratownicy na rzecz układu podłużnic i wręg o przekroju prostokątnym[1].

Wykorzystano skrzydła z Albatrosa C.V, górne (łącznie z lotkami) z wersji C.V/17 a dolne z wersji C.V/16. Z poprzednika wykorzystano, bez wprowadzania zmian kabinę załogi oraz część ogonową. Również podwozie zostało skopiowane z przednika. Doprowadziło to do powstania udanego samolotu używanego do dalekiego rozpoznania, współpracy z artylerią i do bombardowania. Do końca 1917 roku wyprodukowano 350 egzemplarzy tego samolotu, produkcja była prowadzona w zakładach macierzystych oraz w Ostdeutsche Albatros Werke (OAW w Pile) oraz Bayerische Flugzeug-Werke[2]. Samolot cieszył się dobrą opinię pilotów, dotrwał w służbie frontowej do zakończenia działań wojennych I wojny światowej[3].

Użycie w lotnictwie polskim[edytuj | edytuj kod]

Po odzyskaniu niepodległości Wojsko Polskie dysponowało bliżej niesprecyzowaną ilością egzemplarzy samolotu Albatros C.VII (w literaturze pojawiają się szacunki od 2 do 27 egzemplarzy). Dwa płatowce przeszły remont w Centralnych Warsztatach Lotniczych w Warszawie[4], 2 lub 4 dalsze egzemplarze zmontowano na bazie elementów znalezionych na Stacji Lotniczej Ławica. Został użyty bojowo podczas działań wojennych wojny polsko-bolszewickiej w 3., 4., 5., 6., 14. i prawdopodobnie w 12. eskadrze wywiadowczej. Po zakończeniu walk kilka egzemplarzy przekazano do szkół lotniczych w Toruniu, Ławicy i Grudziądzu, gdzie były użytkowane do 1922 roku[5]. W literaturze lotniczej jako datę wycofania z użytku podawany jest również rok 1925[6].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Dwumiejscowy dwupłat o konstrukcji drewnianej[5].

Kadłub o przekroju prostokątnym, zbudowany na układzie podłużnic i wręg, o pokryciu sklejkowym. Przód kadłuba, w okolicy silnika, kryty blachą aluminiową. Wierzch kadłuba wyprofilowany na owal, boki proste, i pokryte sklejką. Za silnikiem mieścił się zbiornik paliwa.

Skrzydła o konstrukcji dwudźwigarowej i dwudzielnej. Płat górny wyposażony w lotki z kompensację osiową. Komora płatów podobnie jak w poprzednich modelach była dwuprzęsłowa, usztywniona słupkami i naciągami z drutu. Skrzydła kryte płótnem.

Usterzenie o konstrukcji drewnianej, a szkielet sterów spawany z rur stalowych. Pionowy statecznik pokryty sklejką, stateczniki poziome dwudzielne, wolnonośne, pokryte płótnem. Stery z wyważeniem rogowym.

Podwozie trójpunktowe z płozą ogonową.

Napęd – rzędowy, 6-cylindrowy chłodzony wodą silnik Benz Bz IV o mocy 200 KM (150 kW). Stosowano również silniki: Austro Daimler o mocny 225 KM (166 kW) i Mercedes D IVa o mocy 260 KM (191 kW). W przypadku użycia silnika Benz stosowano pionowe chłodnice umieszczone po obu stronach kadłuba. Egzemplarze użytkowane w lotnictwie polskim miały chłodnice ulowe montowane na centralnej części płata górnego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gray, Thetford 1962 ↓, s. 33.
  2. Gray, Thetford 1962 ↓, s. 34.
  3. Albatros C.VII (pol.). www.theaerodrome.com. [dostęp 2020-02-21].
  4. Skrzydlata Polska 1971 ↓, s. 19.
  5. a b Albatros C VII (pol.). bequickorbedead.com. [dostęp 2020-02-21].
  6. Chołoniewski i Bączkowski 1987 ↓, s. 13.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]