Albrecht Brandi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Albrecht Brandi (ur. 20 czerwca 1914 w Dortmundzie, zm. 6 stycznia 1966 w Kolonii) – dowódca okrętów podwodnych (U-Bootów) podczas II wojny światowej.

Komandor Albrecht Brandi był jednym z dwóch oficerów marynarki (drugim był Wolfgang Lüth) odznaczonym Krzyżem Rycerskim z Liśćmi Dębowymi, Mieczami i Diamentami. Dowodząc 3 okrętami (U-617, U-380, U-967), odbył 9 rejsów bojowych trwających łącznie 255 dni. Zatopił 8 statków o łącznym tonażu 25 879 BRT, 3 okręty (5000 ton: stawiacz min HMS "Welshman", niszczyciel HMS "Puckeridge", niszczyciel eskortowy USS "Fechteler") oraz okręt pomocniczy.

Kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Przed wojną[edytuj | edytuj kod]

W wieku 21 lat (1 kwietnia 1935) wstępuje do Kriegsmarine jako aspirant oficerski. Przez 2,5 miesiąca (do 17 czerwca) przechodzi standardowe szkolenie piechoty w II Oddziale Stałej Dywizji Okrętów Morza Bałtyckiego w Stralsund. Następnie odbywa 14-tygodniowe szkolenie (18 czerwca – 25 września 1935) na żaglowcu szkolnym "Gorch Fock". Po zejściu z żaglowcu rozpoczyna kolejne, prawie 9-miesięczne (do 19 czerwca 1936) szkolenie pokładowe na lekkim krążowniku Karlsruhe. Wkrótce potem 22-letni Brandi przechodzi kolejne 9-miesięczne szkolenie (do 31 marca 1937). Tym razem jest to kurs podstawowy dla chorążych w Szkole Marynarki (Flensburg-Mürwik). Kolejnym etapem służby jest półroczne (do 1 października) szkolenie broni dla chorążych, w trakcie którego obejmuje stanowisko III oficera pokładowego na trałowcu min "M-125". 2 października 1937 otrzymał stanowisko oficera pokładowego na trałowcu "M-1" (1. Flotylla Trałowców Minowych) i funkcję tę pełnił aż do wybuchu wojny[1].

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Po wybuchu wojny kontynuował służbę na trałowcu "M-1", a 25 maja 1940 jako Oberleutnant zur See objął jego dowództwo. Wiosną roku 1941 (kwiecień) przechodzi szereg szkoleń i kursów na okrętach podwodnych, w tym m.in. Kurs Strzelania dla Dowódców okrętów. Zimą 1941/1942 (do lutego) pływał przez 3 miesiące jako dowódca-praktykant na "U-552", którym dowodził Kapitänleutnant Erich Topp (7. Flotylla Okrętów Podwodnych stacjonująca we francuskim Saint-Nazaire). 28-letni Brandi przeszedł 2-miesięczne (do 8 kwietnia 1942) przeszkolenie z zakresu budownictwa w 8. Oddziale Szkoleniowym Budowy Okrętów Wojennych w Hamburgu (w trakcie budowy "U-617"). W tym samym miesiącu obejmuje dowództwo nad swym pierwszym okrętem podwodnym. Do końca sierpnia 1942 pływa na "U-617" stacjonując w Kilonii (5. Flotylla Okrętów Podwodnych). Przez kolejne 3 miesiące (do 30 listopada) jego U-boot operuję z bazy w Saint-Nazaire (7. Flotylla Okrętów Podwodnych). Od grudnia 1942 przechodzi ze swym okrętem na Morze Śródziemne, gdzie jego bazą była włoska La Spezia (29. Flotylla Okrętów Podwodnych). Po utracie "U-617" (12 września 1943) został internowany przez władze hiszpańskie w pobliżu Kadyksu. Po kilku tygodniach udaje mu się, nie bez trudności, opuścić Hiszpanię i wrócić do kraju. Po krótkim urlopie obejmuje (20 listopada) obejmuje dowództwo na swoim drugim U-bootem. Tym razem pod swymi rozkazami miał "U-380" stacjonujący we francuskim Tulonie (pozostając nadal w 29. Flotylli Okrętów Podwodnych). Po zniszczeniu okrętu podczas bombardowania portu (11 marca 1944) przez lotnictwo amerykańskie, obejmuje dowodzenie nad swoim trzecim i ostatnim U-bootem. Począwszy od 25 marca jest nim "U-967" (dowodził nim do 1 lipca 1944). Przez następne pół roku (do stycznia 1945) pełnił w Helsinkach funkcję oficera Sztabu Admiralicji, przy admirale dowodzącym na wschodnim Bałtyku. W tym okresie dowodził akcjami niemieckich okrętów podwodnych w Zatoce Fińskiej. W ostatnich miesiącach wojny (do 8 maja 1945) był szefem Małych Zespołów Bojowych Marynarki ("Marinedivison Brandi") w holenderskim IJmuiden. Dzień później trafia do alianckiej niewoli, gdzie początkowo pełnił funkcję komendanta obozu w IJmuiden, a następnie kierował obozem jenieckim w holenderskim Emden. Zwolnienie z niewoli otrzymał we wrześniu 1945[2].

Rangi[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hans-Joachim Röll, Michael Besler: U-380. Okręt z koniczynką. Gdańsk: Finna, 2013, s. 214, seria: Seria z Kotwiczką. ISBN 978-83-62913-93-0.
  2. Hans-Joachim Röll, Michael Besler: U-380. Okręt z koniczynką. Gdańsk: Finna, 2013, s. 214-215, seria: Seria z Kotwiczką. ISBN 978-83-62913-93-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]