Oleg Gruszecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Aleh Gruszecki)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Oleg Gruszecki
Алег Леанідавіч Грушэцкі
Ilustracja
O. Gruszecki w Pałacu Republiki (2008)
Data i miejsce urodzenia 8 maja 1974
Mińsk, Białoruś
Zawód, zajęcie literat, publicysta
Miejsce zamieszkania Mińsk
Alma Mater Republikański Instytut Kształcenia Zawodowego
Wyznanie katolickie

Oleg Gruszecki (biał. Алег Грушэцкі, ur. 8 maja 1974 w Mińsku) – białoruski literat, publicysta, dziennikarz, działacz społeczny. Jeden z założycieli „Stowarzyszenia białoruskich skautów[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uroczyste wręczenie zaświadczeńia о sukcesnym zakończeniu kursów języka polskiego z rąk Dyrektora Instytutu Polskiego w Mińsku, Radcy Ministra Ambasady RP w RB C. Karpińskiego (2019)

Jest synem Leonida (potomka rodu Gruszeckich herbu Lubicz[2]) i Lubowi z d. Żukowa. W 1996 r. ukończył Republikański Instytut Kształcenia Zawodowego (RIKZ) pracą „Zarządzanie przedsiębiorstwem w warunkach gospodarki rynkowej” (kwalifikacje „Menedżer-przedsiębiorca”). Następnie pracował w Zakładzie Środków Kompleksowej Automatyzacji SNP „Granat”, w którym był menedżerem działu marketingu.

W 2019 roku z powodzeniem ukończył kursy dwuletnie języka polskiego w Instytucie Polskim w Mińsku, wśród absolwentów, osiągających najlepsze wyniki[3][4].

Od 4 września 2020 – członek Rozszerzonego składu Rady Koordynacyjnej[5].

Działalność skautowa[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 1989 r. zorganizował pierwszą drużynę skautową. Utworzona drużyna przyjęła nazwę „Kosynierzy”, na cześć kosynierów Konstantego Kalinowskiego. Była to pierwsza próba odrodzenia białoruskiego skautingu. Na początku 1991 r. Gruszecki wydał pierwszą współczesną białoruską skautową gazetę „Skaut Białorusi”[6].

W 1991 r. Gruszecki był pierwszym (i na ten czas jedynym) białoruskim skautem, który reprezentował Białoruś na XVII Światowym Skautowym Jamboree (zlot skautów), który trwał od 8 do 16 sierpnia 1991 r. w Korei Południowej[1].

W 1992 r. stał się jednym z organizatorów Założycielskiego Sejmu „Stowarzyszenia Białoruskich Skautów”. 21 marca 1992 r., podczas Założycielskiego Sejmu, Oleg Gruszecki wybrany został członkiem Rady „SBS”. 14 sierpnia 1992 r. zdał egzaminy i otrzymał tytuł instruktora skautowego. 15 listopada 1992 r. na zebraniu mińskiej chorągwi imienia Witolda Kiejstutowicza został wybrany członkiem Rady Mińskiej Chorągwi.

Działalność twórcza[edytuj | edytuj kod]

Narodowe Czytanie w Mińsku. Oleg Gruszecki czyta swoją rolę z Wiceministrem Kultury Republiki Białorusi Panem Tadeuszem Strużeckim (2017)

W młodości amatorsko zajmował się rysowaniem, studiował u białoruskiego rzeźbiarza Henika Łojki.

Od 1992 r. pisze bardowskie i skautowe piosenki. W 1993 r. wystąpił na „III Białoruskim Festiwalu Bardowskiej Piosenki”[7] (poświęconym bitwie orszańskiej). Po festiwalu Gruszecki został zaproszony do nagrania swoich piosenek w „BiełRadyjo”. Jego piosenki, jako wiersze, po raz pierwszy zostały wydrukowane w czasopiśmie „Першацвет” (Nr 3, 1994)[8].

We wrześniu 2017 r. wziął udział w pierwszych polsko-białoruskich czytaniach w ramach polskiej akcji społecznej Narodowe Czytanie[9][10].

We wrześniu 2020 r. poparł apel białoruskich pisarzy dziecięcych przeciwko fałszerstwom wyborczym i aktom przemocy ze strony władz białoruskich oraz z wymogiem przywrócenia prawa[11][12].

Gruszecki pisze bajki, fantasy i wiersze w języku białoruskim, współpracuje z licznymi białoruskimi mediami[13]. Swoje utwory oraz artykuły na tematy literaturoznawstwa, biograficzne i publicystyczne publikuje w białoruskich gazetach: „Litaratura i mastactwa”, „Nastaunickaja hazieta”, „Kultura”, „Zwiazda”, „Biełorusskaja niwa” („Sielskaja gazieta”), „Narodnaja Wola”, „Nowy Czas”, oraz polskiej „Gazecie Polskiej Codziennie[14], polonijnej „Słowo Polskie[15], a także w czasopismach „Maładosć[16], „Wiasiołka”, „Pierszacwiet”, „Rodnaje słowa”.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Bajki
  • „Zmyślny kot i szlachecki syn” (biał. „Цямлівы кот і шляхецкі сын”; 2015)
  • „Żołnierz i Wężałka” (biał. „Жаўнер і вужалка”; 2015)
  • „Księżniczka i czarny byk” (biał. „Каралеўна і чорны бык”; 2015)
  • „Smok wawelski” (biał. „Вавельскі цмок”; 2016; autorski przekład legendy „Smok wawelski”)
  • „Smok lepelski” (biał. „Лепельскі цмок”; 2016)
  • „Warszawska Syrenka” (biał. „Варшаўская сірэнка”; 2017; autorski przekład legendy o „warszawskiej syrence”)
Tłumaczenia z języka polskiego na białoruski

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • 2015: „GaraSz” – mechanik samochodowy
  • 2016: „PARTY-zan” – żołnierz, mieszkaniec przygranicznego rejonu

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

O. Gruszecki na ceremonii wręczenia nagród w konkursie prac naukowo-badawczych „Pamięć rodzaju: przeszłość oczami współczesnych”. Nagrodę wręcza szef urzędu do spraw młodzieży Ministerstwa Edukacji (2016)
  • 2015: II miejsce w konkursie „Towarzystwa Języka Białoruskiego” na temat „Nauki humanistyczne. Personalia”, za artykuł „Białoruskie fantasy”[17][18].
  • 2016: Dyplom I stopnia w konkursie prac naukowo-badawczych „Pamięć rodzaju: przeszłość oczami współczesnych” w temacie „Historia własnego rodu, rodziny” (organizator – naukowo-metodyczne czasopismo Ministerstwa Edukacji Białorusi „Rodnaje słowa[19]).
  • 2017: I miejsce w konkursie „Kulturowy kąt” gazety „Litaratura i mastactwa[20].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest katolikiem. Jest żonaty. Ma troje dzieci: 2 synów i córkę – Aleksego, Wadima i Marię[21]. Obaj synowie zakończyli Mińską Szkolę Kadetów Nr 2[13]. Córka Maria w październiku 2017 roku w wieku 5 lat brała udział w Konkursie Recytatorskim im. Adama Mickiewicza „KRESY 2017” (wystąpiła jako najmłodsza uczestniczka konkursu)[22], w 2018 roku zajęła III miejsce w kategorii do 6 lat na VIII Międzynarodowym Konkursie Plastycznego pt. „Wolność jest w nas! Dumni ze swojej Niepodległej!” (pod Patronatem Honorowym Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego)[23].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Алег Грушэцкі // Народная Воля : gazeta. — Mińsk.: 7 maja 2013. — № 36. — S. 8.
  2. Мікалай Яцкоў Мы — Грушэцкія! // Брылёўскі летапіс : gazeta. — styczeń, 2011. — № 2. — С. 4—5.
  3. Сярод лепшых выпускнікоў Польскага Інстытута – адзін з аўтараў «Новага Часа» (biał.). Nowy Czas, 2019-06-08. [dostęp 2019-06-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-09)].
  4. Zakończenie kursów języka polskiego dla słuchaczy lat 2017/2019. Instytut Polski w Mińsku, 2019-06-07. [dostęp 2019-06-09].
  5. Расширенный состав Координационного Совета (ros.). Rada Koordynacyjna, 2020-09-04. [dostęp 2020-09-06].
  6. Скаўт Беларусі (biał.). W: Дэмакратычная апазыцыя Беларусі (1956-1991). Даведнік [on-line]. 1999. [dostęp 2016-12-13].
  7. Юрка Копцік Гісторыя фестываля “Аршанская бітва” // Аршанская бітва і Аршанскі фэст: гісторыя — Orsza: Цэнтр імя Філона Кміты, 2007. — S. 21—22. — 36 s.
  8. Алег Грушэцкі Што такое скаўтынг. (Прадмова.) Вось і вечар настаў. Хай заўжды будзе так. (Вершы.) // Першацвет : czasopismo. — Mińsk: Полымя, 1994. — № 3. — S. 58—61.
  9. Першыя польска-беларускія чытанні прайшлі ў Мінску (biał.). Nowy Czas, 03. [dostęp 2017-10-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (21 października 2017)].
  10. Чытанні «Вяселля» Ст. Выспяньскага ў Мінску (biał.). Instytut Polski w Mińsku, 2017-09-02. [dostęp 2017-10-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (21 października 2017)].
  11. Беларускія дзіцячыя пісьменнікі супраць гвалту (biał.). Zjednoczenie Białorusinów Świata Baćkauszczyna, 28. [dostęp 2020-10-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (9 października 2020)].
  12. Алесь Рудакоў: Бялыніцкі пісьменнік далучыўся да звароту беларускіх літаратараў, якія пішуць для дзяцей (biał.). 6TV.by, 3. [dostęp 2020-10-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (20 października 2020)].
  13. a b Дзяніс Марціновіч У лесе, без дзяўчат і мабільнікаў // Народная воля : gazeta. — Mińsk, 2016. — 12 sierpnia 2016. — № 59. — S. 4.
  14. Aleh Gruszecki Polacy świętowali na Białorusi // Gazeta Polska Codziennie : gazeta. — Warszawa: Forum S.A., 11.08.2016. — № 187. — S. 13.
  15. Gruszecki O.: Polacy w Mińsku świętowali 100. rocznicę polskiej niepodległości. Słowo Polskie, 2018-11-15. [dostęp 2019-03-22].
  16. Наста Грышчук Ударны ліпень // Літаратура і мастацтва : gazeta. — Mińsk: РВУ «Звязда», 7 sierpnia 2015. — № 31. — S. 6.
  17. Вынікі конкурсу артыкулаў у Вікіпедыі (biał.). NJB, 28 czerwca 2015. [dostęp 2016-12-14].
  18. Яўгенія Парашчанка Вынікі конкурсу артыкулаў у Вікіпедыю (biał.) // Наша слова : gazeta. — NJB, 30 czerwca 2015. — № 26 (1229). — S. 5.
  19. Вынікі рэспубліканскага конкурсу “Памяць роду: мінулае вачыма сучаснікаў” // Rodnaje słowa: czasopismo . — Mińsk: Ministerstwo edukacji Białorusi, 2016. — № 11. — S. 5.
  20. Культурны ракурс // Літаратура і мастацтва : gazeta. — Mińsk: ZPB, Dom wydawniczy „Zwiazda”, 6 stycznia 2017. — № 1. — С. 16.
  21. Юлія Сенькавец Анёлы не спяць // Минский курьер : gazeta. — Mińsk: Miński Miejski Komitet Wykonawczy, 21 grudnia 2012. — № 144. — S. 6.
  22. Конкурс дэкламавання імя Адама Міцкевіча прайшоў у Мінску (biał.). Nowy Czas, 14. [dostęp 2017-10-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-21)].
  23. Protokół jury VIII Międzynarodowego Konkursu Plastycznego. Fundacja Skarbowości im. Jana Pawła II, 2018-12-07. [dostęp 2019-06-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]