Aleksander Bekier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Bekier
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 11 grudnia 1907
Mława
Data i miejsce śmierci 23 lutego 1963
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Brygady Międzynarodowe
Jednostki XIV Brygada
XIII Brygada im. Jarosława Dąbrowskiego
Stanowiska komisarz
Główne wojny i bitwy hiszpańska wojna domowa
II wojna światowa (francuski ruch oporu)
Późniejsza praca dyplomata
Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari
Grób Aleksandra Bekiera i jego żony Elżbiety na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Aleksander Bekier (ur. 11 grudnia 1907 w Mławie, zm. 23 lutego 1963 w Warszawie) – polski działacz komunistyczny, podpułkownik, dyplomata.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie żydowskiej, jako syn Izaaka. Od 1925 przebywał we Francji, gdzie został członkiem Francuskiej Partii Komunistycznej. W latach 1936-1938 brał udział w hiszpańska wojnie domowej jako komisarz polityczny XIV Brygady oraz XIII Brygady im. Jarosława Dąbrowskiego, później w stopniu komisarza brygady był zastępcą komisarza V Korpusu.

Podczas II wojny światowej działał we francuskim ruchu oporu i nadal we Francuskiej Partii Komunistycznej. W 1944 został sekretarzem delegatury PKWN w Paryżu. W lipcu tego samego roku krótkotrwale był chargé d’affaires Rzeczypospolitej Polskiej we Francji. Od stycznia 1948 pełnił stanowisko I sekretarza ambasady RP w Paryżu. W 1948 powrócił do Polski i został dyrektorem wydziału personalnego CRS Samopomoc Chłopska w Warszawie. Od lipca 1952 był zastępcę redaktora pisma „Chłopska Droga”, od 1955 do 1957 kierownikiem Redakcji Literatury Masowo-Politycznej w wydawnictwie Książka i Wiedza. W latach 1958-1962 pełnił stanowisko radcy ambasady PRL w Meksyku. Od września 1962 był wicedyrektorem Departamentu Ameryki Łacińskiej w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[1][2]. Jego żona, Elżbieta (1909-2002), była muzykiem, a także uczestniczką walk w Hiszpanii.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Order Krzyża Grunwaldu III klasy (5 kwietnia 1946, „w uznaniu zasług położonych przy organizacji polskiego ruchu oporu we Francji i za udział w walce zbrojnej z okupantem niemieckim we Francji”)[3]
  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (5 kwietnia 1946, „w uznaniu bohaterskich zasług w walce zbrojnej z międzynarodowym faszyzmem na polach Hiszpanii w latach 1936 – 1939 r.”)[4]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]