Aleksander Bernatowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Bernatowicz
generał podporucznik lekarz
Data i miejsce urodzenia 1855
Wileńszczyzna
Data i miejsce śmierci 11 marca 1920
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby od 1877
Jednostki VI Korpus Armijny
I Korpus Polski w Rosji
1 Dywizja Litewsko-Białoruska
Stanowiska naczelny lekarz korpusu
szef sanitarny dywizji
Grób Aleksandra Bernatowicza na Cmentarzu Powązkowskim

Aleksander Bernatowicz (ur. 1855[1] na Wileńszczyźnie, zm. 11 marca 1920 w Warszawie) – doktor medycyny, generał lekarz Armii Imperium Rosyjskiego i generał podporucznik lekarz Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był wnukiem Feliksa Aleksandra Bernatowicza, pisarza i autora powieści historycznych. Uczęszczał do Gimnazjum Męskiego w Lublinie, a potem studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Kijowskiego. Doktoryzował się na Akademii Medycznej w Petersburgu.

Od 5 lutego 1877 roku pełnił służbę w armii rosyjskiej i uzyskał w niej stopień generała lekarza. W 1913 roku był naczelnym lekarzem VI Korpusu Armijnego w Łomży. W 1917 roku został naczelnym lekarzem I Korpusu Polskiego w Rosji oraz inspektorem sanitarnym rejonu zajętego przez Wojsko Polskie. Po likwidacji korpusu był prezesem Samopomocy i członkiem Samoobrony Polaków Wojskowych w Mińsku.

12 grudnia 1918 roku na własną prośbę przyjęty został do Wojska Polskiego w stopniu generała podporucznika lekarza i mianowany szefem sanitarnym Dywizji Litewsko-Białoruskiej. W 1919 roku pełnił funkcję inspektora sanitarnego Frontu Litewsko-Białoruskiego. Zmarł 11 marca 1920 roku w Warszawie na grypę[2]. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera 210, rząd 2).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Według Piotra Staweckiego urodził się w roku 1853.
  2. Raport tygodniowy za czas od 7-go do 13-go marca 1920 roku Szefostwa Sanitarnego Naczelnego Dowództwa, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/2/8, s. 287-289.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]