Aleksander Bortnowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Bortnowski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 3 marca 1950
Lipka Krajeńska
Przebieg służby
Lata służby 19682007
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Siły Zbrojne PRL
POL Wojska Lądowe.svg Siły Zbrojne RP
Jednostki 42 Pułk Zmechanizowany
CDO
• 42 Pułk Zmechanizowany
ASG SZ ZSRR
• 42 Pułk Zmechanizowany
13 Pułk Zmechanizowany
11 DPanc
20 Baza Materiałowo–Tech.
11 Dywizja Zmechanizowana
AON
• 11 DPanc
WAT
Śląski Okręg Wojskowy
Stanowiska • dowódca plutonu
• dowódca kompanii
• szef sztabu – zastępca dowódcy batalionu w pz
• zastępcy dowódcy pułku ds. liniowych
• dowódca pz
• szef sztabu – zastępca dowódcy DP
• komendant Bazy Mat.–Tech.
• dowódca DZ, DP
• zastępca komendanta ds. ogólnych – prorektor WAT
• szef sztabu – zastępca dowódcy ŚOW
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Aleksander Bortnowski (ur. 3 marca 1950 w Lipce Krajeńskiej) – generał brygady Wojska Polskiego w stanie spoczynku, były szef sztabu - zastępca dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Aleksander Bortnowski urodził się 3 marca 1950 w Lipce Krajeńskiej. Jego przodek to generał Władysław Bortnowski, który służył w legionach Piłsudskiego, a we wrześniu 1939 był dowódcą Armii Pomorze, brat dziadka Aleksandra Bortnowskiego. Ojciec jego uczestniczył w kampanii wrześniowej, jako plutonowy był drugim adiutantem dowódcy Armii Pomorze[1].

Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Złotowie. We wrześniu 1968 rozpoczął studia w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych, które ukończył w sierpniu 1972. Służbę zawodową rozpoczął jako dowódca plutonu w 42 Pułku Zmechanizowanym w Żarach z 11 Dywizji Pancernej, od roku 1973 dowódca kompanii w tym pułku. W 1974 ukończył z wyróżnieniem Wyższy Kurs Doskonalenia Oficerów w Centrum Doskonalenia Oficerów w Rembertowie po którym powierzono mu funkcję szefa sztabu – zastępca dowódcy batalionu w 42 Pułku Zmechanizowanym. W 1978 został skierowany na studia w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR, po ukończeniu których został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy pułku ds. liniowych w 42 Pułku Zmechanizowanym. W latach 1985–1989 sprawował stanowisko dowódcy 13 Pułku Zmechanizowanego w Kożuchowie z 5 Dywizji Pancernej. Dowodzony przez niego pułk zdobywał trzykrotnie miano przodującego oddziału Wojska Polskiego, brał udział w ćwiczeniach międzynarodowych „Tarcza” i „Przyjaźń” uzyskując bardzo dobre wyniki szkoleniowe. W 1989 został wyznaczony na funkcję szefa sztabu – zastępca dowódcy 11 Dywizji Pancernej w Żaganiu. W 1991 był komendantem 20 Bazy Materiałowo–Technicznej w Nysie. W latach 1992–1993 powierzono mu stanowisko dowódcy 11 Dywizji Zmechanizowanej w Żaganiu. W 1994 ukończył Podyplomowe Studia Operacyjne–Strategiczne w Akademii Obrony Narodowej po których objął funkcję dowódcy 11 Dywizji Pancernej w Żaganiu. Dywizja realizowała pierwsze zadania w ramach programu „Partnerstwa dla Pokoju”, współpracowała z siłami lądowymi Niemiec i Francji[2].

10 listopada 1994 awansowany na stopień generała brygady. Akt mianowania odebrał z rąk prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Wałęsy[3]. Dowodzona przez niego dywizja była wyróżniona tytułem przodującego związku taktycznego Wojska Polskiego. W 1998 został desygnowany na stanowisko zastępcy komendanta ds. ogólnych – prorektor Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie[2]. W latach 2002–2007 piastował funkcję szefa sztabu – zastępca dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego. W okresie tym przez 4 miesiące pełnił obowiązki dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego. 10 maja 2007 przekazał obowiązki szefa sztabu – zastępcy dowódcy ŚOW dla płk Jana Pawlika (dotychczasowy szef szkolenia ŚOW) podczas uroczystości w klubie Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu[4]. Służbę wojskową zakończył w 2007[5][a]. Przez wiele lat uprawiał sport, miał osiągnięcia w wieloboju i na OSF (najlepszy w ŚOW), piłka ręczna w WKS Sobieski, carate (MP, ME, MŚ), piłka siatkowa II liga, WKS Śląsk Wrocław. W 2014 r. wstąpił do Związku Żołnierzy Wojska Polskiego, jest członkiem Koła im. 13 Pułku Zmechanizowanego w Kożuchowie, Prezes Lubuskiego Zarządu Wojewódzkiego Związku Żołnierzy Wojska Polskiego w Zielonej Górze[6].

Awanse[2][edytuj | edytuj kod]

Ordery, odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Źródło ZZWP 13pz wskazuje, że służbę zakończył w 2008. Inne źródła podają 2007[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Patriotyzm w genach. wrocław.naszemiasto.pl, 2004-11-12. [dostęp 2021-02-03].
  2. a b c d e f g Jędrzejko, Krogulski, Paszkowski 2002 ↓, s. 144.
  3. Tomasz Honkisz. Kronika – przegląd wydarzeń. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 3-4/95. s. 271. 
  4. a b Uroczystość przekazania obowiązków szefa Sztabu – zastępcy dowódcy Śląskiego OW. mon.gov.pl, 2007-05-11. [dostęp 2021-02-03].
  5. Kto obroni armię przed PiS?. tygodnikprzeglad.pl, 2007-05-06. [dostęp 2021-02-03].
  6. a b c Gen. bryg. Aleksander Bortnowski - ponownie w służbie. www.zzwp13pz.pl, 2020-12-06. [dostęp 2021-03-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mariusz Jędrzejko, Mariusz Krogulski, Marek Paszkowski: Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989-2002). Warszawa: Von Borowiecky, 2002. ISBN 83-87689-46-7.