Aleksander Kajkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Kajkowski
pułkownik dyplomowany pułkownik dyplomowany
Data i miejsce urodzenia 6 grudnia 1908
Warszawa
Data i miejsce śmierci 2 maja 1999
Chicago
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 3 Batalion Saperów,
1 Batalion Saperów,
5 Kresowy Batalion Saperów
Stanowiska dowódca kompanii
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca inżynier
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Zasługi RP Krzyż Walecznych (od 1941) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami

Aleksander Kajkowski (ur. 6 grudnia 1908 w Warszawie, zm. 2 maja 1999 w Chicago) – pułkownik dyplomowany Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, inżynier mechanik, działacz emigracyjny i polonijny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 6 grudnia 1908 w Warszawie[1]. Był synem Jana (1859–1921) i Emilii z domu Jagodzińskiej (1873–1963)[1].

Został żołnierzem Wojska Polskiego II RP. Przed 1939 kształcił się w zakresie inżynierii wojskowej[1]. Od 1938 do 1939 służył w Modlinie[1]. Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej służył w Armii „Lublin”[1]. Po przedostaniu się na Zachód został żołnierzem Wojska Polskiego we Francji i służył w 3 Batalionie Saperów[2]. Następnie został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Ukończył XIX Kurs Normalny 1938–1940 Wyższej Szkoły Wojennej w stopniu porucznika saperów. Był oficerem 1 kompanii 1 Batalionu Saperów[3] oraz dowódcą 2 kompanii 5 Kresowego Batalionu Saperów.

Po wojnie pozostał na emigracji. W 1951 przybył do Stanów Zjednoczonych[1]. Pracował jako inżynier[1]. W Chicago był przewodniczącym Komitetu Obywatelskiego od 1976, prezesem Niezależnego Stowarzyszenia Polskich Kombatantów, prezesem Komitetu Katyńskiego przy Kongresie Polonii Amerykańskiej, członkiem rady nadzorczej Studium Spraw Polskich[4]. 24 września 1979 w stopniu pułkownika został powołany na stanowisko delegata Rządu RP na uchodźstwie na Stany Zjednoczone[5].

Był autorem książki pt. Żołnierskim szlakiem, wydanej w 1996[6]. Sam został opisany w publikacji pt. Żołnierskie losy, autorstwa Stanisława Dronicza[7]

Zmarł 2 maja 1999 w Chicago[8] Został pochowany na cmentarzu Maryhill w Niles pod Chicago[9].

Jego żoną była Irena z domu Zakrzewska (ur. 1912, zm. 13 października 1999). Mieli córki Bożenę (ur. 1938) i Krystynę (ur. 1948).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n Aleksander Kajkowski (ang.). poles.org. [dostęp 2017-06-02].
  2. 1 Batalion Saperów. Kronika za rok 1940. s. 8, 14, 39, 42, 48, 76, 82.
  3. 1 Batalion Saperów. Kronika za rok 1940. s. 8, 14, 39, 42, 48, 76, 82.
  4. Marek Ciesielczyk: Inwigilacja Polonii amerykańskiej przez komunistyczną agenturę w latach siedemdziesiątych (Korespondencja z Polski). dziennikzwiazkowy.com, 2009-02-02. [dostęp 2017-06-02].
  5. Mianowanie delegatów Rządu R. P.. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 28, Nr 6 z 29 listopada 1979. 
  6. Aleksander Kajkowski (ang.). openlibrary.org. [dostęp 2017-06-02].
  7. Żołnierskie losy. rytm-wydawnictwo.pl. [dostęp 2017-06-02].
  8. Aleksander Kajkowski (ang.). death-records.mooseroots.com. [dostęp 2017-06-02].
  9. Barbara Chałko: „Cześć Ich Pamięci!”. magazynpolonia.com. [dostęp 2017-06-02].
  10. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski z dnia 11 listopada 1990 roku. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 53, Nr 4 z 20 grudnia 1990. 
  11. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 11, Nr 1 z 19 marca 1986. 
  12. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 23, Nr 6 z 31 grudnia 1976. 
  13. M.P. z 1994 r. nr 41, poz. 343.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]