Aleksander Kossowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aleksander Kossowski (ur. 30 stycznia 1886 w Sabłukowie koło Niżnego Nowogrodu, zm. 24 czerwca 1965 w Lublinie) – polski historyk i archiwista.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent historii Uniwersytetu Petersburskiego. W okresie 1918-1924 wykładał na Uniwersytecie w Permie. Od 1926 do 1956 związany z Wydziałem Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Profesor nadzwyczajny - 1938, zwyczajny - 1947. Pracownik Archiwum Państwowego w Lublinie w latach 1928-1949. W 1939 aresztowany wraz z grupą profesorów KUL i więziony na zamku lubelskim (do 1940).

Jako historyk zajmował się dziejami reformacji na Lubelszczyźnie i na Wołyniu, unią kościelną w Polsce.

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

  • Arianie polscy w Lublinie a sprawa Jana Kokota, mieszczanina lubelskiego, Lublin 1929.
  • Protestantyzm w Lublinie i Lubelskiem w XVI-XVII w., Lublin 1933.
  • Blaski i cienie unii kościelnej w Polsce w XVII-XVIII w. w świetle źródeł archiwalnych, Lublin 1939.
  • Materiały do dziejów Lubienieckich w Lubelskiem w latach 1648-1660, Warszawa 1960.
  • Protestantyzm jako przejaw cywilizacyjny, Lublin 1937.
  • Przyczynek do dziejów Szkotów w Polsce, Lublin 1953.
  • Z dziejów zakonu bazylianów w Zamościu, Zamość 1938.
  • Ze studiów nad polemiką religijną XVII w., Lublin 1959.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]