Aleksander Krasuski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Stanisław Krasuski
podporucznik lekarz podporucznik lekarz
Data i miejsce urodzenia 3 maja 1890
Warszawa
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa

Aleksander Stanisław Krasuski (ur. 3 maja 1890 w Warszawie, zm. 1940 w Charkowie) – doktor medycyny[1], historyk medycyny, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Alojzego i Gabrieli z Kaczorowskich. Absolwent UW (1918)[1], uczeń Marcelego Handelsmana, doktorat pod kierunkiem Stefana Czarnkowskiego w 1935 (wydana w 1946). Pracę habilitacyjną poświęcił historii dżumy w Polsce, rękopis zaginął w czasie wojny.

Uczestnik jako ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej, w stopniu podporucznika, pod-lekarza[1]. Od 1926 roku w pospolitym ruszeniu[1]. W kampanii wrześniowej był w kadrze 1 Szpitala Okręgowego[1]. Uwięziony przez NKWD w Starobielsku, zginął zamordowany w Charkowie.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Fenina a salicyl, salol, aspiryna w leczeniu ostrego goścca stawowego i innych chorób gorączkowych, Poznań 1928.
  • Bernardino Ramazzini jako twórca nauki o chorobach zawodowych i jego wpływ na medycynę polską na przełomie XVIII i XIX wieku, Warszawa 1934.
  • Zarys historyczny leczenia morzem i jego leczenia społecznego, Warszawa 1935.
  • Na co chorowano i jak się leczono w dobrach magnatów polskich w końcu 18-go wieku, Warszawa 1936.
  • Zarys historyczny talassoterapii, Warszawa 1937.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Księga Cmentarna. Charków. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003, s. 261. ISBN 83-916663-5-2. [dostęp 2014-06-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]