Aleksander Kulczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Kaczkowski
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 20 grudnia 1889
Warszawa
Data śmierci 1977
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Medal Brązowy za Długoletnią Służbę Wstążeczka amarantowa Medal Zwycięstwa

Aleksander Kulczyński (ur. 20 grudnia 1889 w Warszawie, zm. 1977) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Relegowany ze Szkoły Realnej po ukończeniu sześciu klas za Strajk Szkolny w 1905 roku. Maturę zdał jako ekstern już jako oficer WP. W 1913 roku został powołany do armii rosyjskiej. W 1915 roku zgłosił się ochotniczo do służby w Legionie Puławskim. Od 1916 roku jako podchorąży służył w Brygadzie Strzelców Polskich (ranny we wsi Konczany nad Uszą podczas walk z bolszewikami w 1918 roku). Za walki z bolszewikami odznaczony odznaczony amarantową wstażeczką. Działał w Polskiej Lidze Wojennej Walki Czynnej i szerzył jej ideologię wśród podwładnych (Krzyż Niepodległości). Uczestniczył w spisku w Bobrujsku. Po demobilizacji I Korpusu Polskiego przedarł się do 4 Dywizji Strzelców Polskich, z którą wrócił do kraju[1].

W lutym 1920 roku wstąpił do 5 pułku piechoty Legionów. Latem tego roku został ranny pod Nawozem nad Styrem, a po rekonwalescencji, w październiku otrzymał przydział do Wileńskiego Pułku Strzelców[1]. W październiku 1920 brał udział w wyzwoleniu Wilna spod okupacji litewskiej. W nocy z 26 na 27 października 1920 podczas wypadu I baonu Pułku Wileńskiego na młynek w Ponarach wziął do niewoli całą placówkę (30 ludzi), zniszczył połączenia telefoniczne i dowodził atakiem na okopy zmuszając Litwinów do wycofania się. W latach 20. XX wieku pełnił służbę w 85 pułku piechoty w Nowej Wilejce[2].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 694. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3].

3 maja 1926 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 67. lokatą w korpusie oficerów piechoty [4].

28 stycznia 1931 roku otrzymał przeniesienie z 85 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy Batalionu KOP „Iwieniec”[5]. 23 marca 1932 roku został przeniesiony z KOP do Komendy Miasta Wilno na stanowisko referenta bezpieczeństwa i dyscypliny[6][7][8].

W 1939 roku, jako oficer w stanie spoczynku został zmobilizowany w ramach Obszaru Warownego „Wilno”. Po 17 września przekroczył granicę litewską. Po powrocie z internowania został aresztowany, więziony na Łukiszkach , skazany na 8 lat "trudavovo łagra" i 7 października 1940 roku wywieziony do łagru w Workucie. W 1941 roku, po podpisaniu układu Sikorski-Majski, został przyjęty do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. W Guzar w Użbekistanie, dowodził batalionem szkoląc młodych żołnierzy. Po wyjściu oddziałów gen. Andersa ze Związku Radzieckiego, był dowódcą Straży Portowej w Aleksandrii. Tam zachorował na próchnicę kręgosłupa i odszedł ze służby. W 1946 roku wrócił do Polski. Będąc rencistą (noga krótsza o 5 cm wskutek nie w pełni udanej operacji prof. Grucy, pracował jako archiwista. Zmarł w 1977 roku. Pochowany na Powązkach Cywilnych w kwaterze 115 niedaleko od grobu marszałka Rydza Śmigłego.[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Głowiński 2009 ↓, s. 28.
  2. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 219, 723.
  3. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 49.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 126.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 30.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 255.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 29, 505.
  8. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 5 czerwiec 1935. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”, Warszawa 1935, s. 19.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]