Aleksander Lisiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Lisiewicz
Ilustracja
Aleksander Lisiewicz (przed 1906)
Data i miejsce urodzenia 13 maja 1859
Sasów, Cesarstwo Austrii
Data i miejsce śmierci 13 maja 1916
Lwów, Austro-Węgry
poseł do Sejmu Krajowego Galicji
Okres od 1913
do 1914
poseł do Reichsratu Przedlitawii
Okres od 1911
do 1914

Aleksander Lisiewicz (ur. 13 maja 1859 w Sasowie, zm. 13 maja 1916 we Lwowie) – prawnik, adwokat, encyklopedysta, poseł do Sejmu galicyjskiego oraz austriackiej Rady Państwa, działacz Polskiego Stronnictwa Postępowego, wolnomularz we Lwowie w okresie zaborów[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ojciec Aleksandra był nauczycielem. Aleksander skończył gimnazjum we Lwowie, studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego uzyskując tytuł doktora praw. Był encyklopedystą oraz edytorem Encyklopedii zbiór wiadomości z wszystkich gałęzi wiedzypolskiej encyklopedii wydanej w latach 1898-1907 przez społeczną organizację edukacyjną Macierz Polska, która działała w Galicji w okresie zaboru austriackiego. Napisał w niej hasło proces cywilny[2].

Od 1890 prowadził we Lwowie kancelarię adwokacką będąc równocześnie członkiem komisji dyscyplinarnej Lwowskiej Izby Adwokackiej. Od 1898 był zastępcą dyrektora Banku Zaliczkowego we Lwowie. Od 1903 wchodził w skład Rady Miejskiej Lwowa. W 1906 został skarbnikiem założonego wówczas Towarzystwa Miłośników Przeszłości Lwowa[3]. Od 1908 był wiceprezesem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych we Lwowie oraz członkiem Rady Nadzorczej Miejskiego Muzeum Przemysłowego we Lwowie. W maju 1910 wziął udział jako przedstawiciel Lwowskiej Rady Miejskiej w pierwszym Polskim Kongresie Narodowym w Waszyngtonie. Stał się propagatorem myśli niepodległościowej i zwolennikiem czynnych przygotowań do walki zbrojnej. Popierał działania Józefa Piłsudskiego i Związku Walki Czynnej. W 1911 wygrał we Lwowie wybory do Rady Państwa pokonując kandydata endecji, dotychczasowego posła Franciszka Tomaszewskiego[4]. W Radzie Państwa współpracował z Wincentym Witosem i Włodzimierzem Tetmajerem. 10 listopada 1912 brał udział w posiedzeniu na którym utworzono Komisję Tymczasową Skonfederowanych Stronnictw Niepodległościowych. Członek Wydziału Finansowego Komisji Tymczasowej Skonfederowanych Stronnictw Niepodległościowych[5]. W 1913 brał udział w Kongresie SSN i wszedł w skład prezydium. W 1913 uzyskał mandat poselski do sejmu galicyjskiego. Pracował w komisjach drogowej i kolejowej. Po wybuchu I wojny światowej pracował nad organizacja Legionów i wszedł w skład Naczelnego Komitetu Narodowego. Jego dwóch synów Adam i Bronisław było oficerami w Legionach, trzeci syn Aleksander oficerem w armii austriackiej. W czasie okupacji przez armię rosyjską Lwowa przebywał w Wiedniu gdzie pełnił funkcję zastępcy szefa Departamentu Wojskowego NKN. Po powrocie do Lwowa został prezesem Lwowskiej delegacji NKN. Chory na anemię zmarł we Lwowie, został pochowany na lwowskim Łyczakowie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Leon Chajn, Polskie Wolnomularstwo 1920-1938, Warszawa 1984, s. 101.
  2. Finkel 1898 ↓.
  3. Miłośnicy przeszłości Lwowa. „Nowości Illustrowane”. Nr 44, s. 18, 3 listopada 1906. 
  4. Wybory do Izby posłów Rady Państwa. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 139 z 21 czerwca 1911. 
  5. Wanda Kiedrzyńska, Powstanie i organizacja Polskiego Skarbu Wojskowego 1912—1914, w: "Niepodległość", t. XIII zeszyt 1 (33), 1936, s. 94.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]