Aleksander Prusiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aleksander Prusiewicz (ur. 21 lutego 1878 w Okopach Świętej Trójcy, zm. 1941 we Lwowie) – polski historyk, etnograf, przyrodnik, bibliograf, muzealnik, badacz Podola i Wołynia.

W latach 1900-1905 studiował geologię na Uniwersytecie Moskiewskim, lecz podczas studiów zajął się też naukami historycznymi. Odbywając praktykę geologiczną na Podolu, zainteresował się historią i etnografią tego kraju.

Na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie wysłuchał wykładów historyka Mariana Sokołowskiego (1839-1911).

W latach 1907-1915 był opiekunem Twierdzy w Kamieńcu Podolskim. Zarządzał też w latach 1911-1916 biblioteką i majątkiem Towarzystwa Przyrodników Podolskich.

Aleksander Prusiewicz oddał w depozyt powstającemu muzeum w Łucku kolekcję strojów ludowych, kilimów, haftów i ceramiki. Ten depozyt stał się zalążkiem utworzonego w roku 1929 Wołyńskiego Muzeum Krajoznawczego w Łucku. Prusiewicz został pierwszym kustoszem tego muzeum, w roku 1937 przekazał tę funkcję Janowi Józefowi Fitzkemu.

Po wkroczeniu Armii Czerwonej we wrześniu 1939 przeniósł się do Lwowa, gdzie objął posadę w Muzeum Etnograficznym, utworzonym na miejscu Muzeum Dzieduszyckich.

Zmarł we Lwowie i został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim.

Dzieła (wybór)[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Aleksander Prusiewicz: Polski Słownik Biograficzny, t. XXIII, Ossolineum, str. 581-582
  • Stanisław Nicieja: Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786-1986, Ossolineum, str. 363