Aleksander Rycerski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aleksander Rycerski (ur. 15 listopada 1825 w Sperandzie, zm. 30 listopada 1866 w Paryżu) – polski malarz i konserwator obrazów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny szlacheckiej. Wiadomo, że w 1844 jego ojciec, Jan Kazimierz był urzędnikiem. Matką była Julianna z Zawadzkich[1].

Po ukończeniu gimnazjum w Radomiu, w 1844 Rycerski wstąpił do Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie studiował do 1848. Jego nauczycielami byli Ksawery Kaniewski i Rafał Hadziewicz. Jego kolegami byli Wojciech Gerson, Ignacy Gierdziejewski i Franciszek Kostrzewski. Po uzyskaniu patentu, w 1849 osiedlił się w Warszawie. W tym samym roku Tomasz Zieliński, mecenas sztuki, zaprosił Rycerskiego, Gersona i Marcina Olszańskiego do Kielc. W czasie pobytu w jego pałacu, Aleksander Rycerski kopiował i konserwował obrazy z kolekcji Zielińskiego. Pozostały też po nim szkice[1].

Malował głównie obrazy o tematyce religijnej, portrety i typy ludzkie o charakterze rodzajowym. Wykonał wiele prac konserwatorskich, głównie w kościołach[1].

W 1858 był jednym z głównych współinicjatorów utworzenia Towarzystwa Sztuk Pięknych, a po jego utworzeniu został jego członkiem rzeczywistym. Kilkakrotnie brał udział w wystawach krajowych[1].

Wziął udział w Powstaniu Styczniowym, po upadku którego emigrował do Francji. Osiadł w Paryżu. Malował tam obrazy wskazujące na wpływ Delaroche'a. Jeden z nich Rozpustny Rzymianin był wystawiony na Salonie Paryskim[1].

Aleksander Rycerski zmarł w Paryżu, pochowany został na Montmartrze, następnie szczątki przeniesiono na cmentarz Les Champeaux w Montmorency[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Róża Biernacka: Aleksander Rycerski. W: Internetowy Polski Słownik Biograficzny [on-line]. Narodowy Instytut Audiowizualny, 1992. [dostęp 2017-02-18].