Aleksander Teleżyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Teleżyński
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data urodzenia 21 kwietnia 1878
Data śmierci 1940
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki PKU Piotrków
24 Pułk Piechoty
PKU Łuck
Stanowiska komendant PKU
Główne wojny i bitwy II wojna światowa, kampania wrześniowa

Aleksander Teleżyński herbu Gozdawa (ur. 21 kwietnia 1878, zm. 1940) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 21[1][2] kwietnia 1878 (według innego źródła 1876[3]). Pochodził z ziemiańskiej rodziny Teleżyńskich herbu Gozdawa, zamieszkujących w Małym Porsku pod Łuckiem[3][2][4]. Był synem Henryka (1836-1884) i Illuminaty z domu Bońkowskiej (1844-1915). Miał brata Konstantego (1871-1960, inżynier architekt, ojciec Henryka)[2].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Pełnił funkcję p.o. komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień 2 Pułku Piechoty Legionów w Piotrkowie w strukturze Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce” od 6 lipca (sierpnia) 1920 do lutego 1921[5]. Został awansowany do stopnia podpułkownika piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919[6][7]. W 1923, 1924 jako oficer nadetatowy 24 Pułk Piechoty w Łucku sprawował stanowisko komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień Łuck[8][9]. We wrześniu 1926 roku został przydzielony do 24 pp z pozostawieniem w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr II w Łucku[10]. Z dniem 1 marca 1927 roku został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia 1927 roku został przeniesiony w stan spoczynku [11].

W 1928 mieszkał w Łucku[1]. W 1934 jako podpułkownik piechoty w stanie spoczynku był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III[12].

Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD. Prawdopodobnie na wiosnę 1940 został zamordowany przez NKWD na obszarze okupowanym przez sowietów. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 57/1-71 oznaczony numerem 2908, dosłownie określony jako Aleksander Telerzyński)[3]. Ofiary tej zbrodni zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Jego żoną była Janina z domu Czarnecka (primo voto Porczyńska, zmarła podczas transportu do Persji w 1940)[2]. Jego synem był Władysław (1912-1994)[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 896.
  2. a b c d e Program gromadzenia wiedzy o genealogii rodziny Teleżyński. genealogia.okiem.pl. [dostęp 2016-07-23].
  3. a b c Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 98. [dostęp 2016-07-22].
  4. Łuck. wolyn.ovh.org. [dostęp 2016-07-23].
  5. Witold Jarno. Garnizon piotrkowski w pierwszych latach II Rzeczypospolitej (1918-1921). „Piotrkowskie Zeszyty Historyczne”. 3, s. 105, 2001. 
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 397.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 341.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 194, 1471.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 182, 1340.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 37 z 14 września 1926 roku, s. 304.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 5 lutego 1927 roku, s. 38, 44.
  12. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 324, 842.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]