Aleksander Tupaj-Isertingen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Tupaj-Isertingen
Alexander Tupaj von Isertingen
podpułkownik uzbrojenia podpułkownik uzbrojenia
Data urodzenia 6 stycznia 1894
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png c. i k. Armia
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 6 Pułk Artylerii Polowej
Inst. Badań Mat. Uzbr.
Inst. Tech. Uzbr.
Stanowiska kierownik oddziału
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Zasługi Wojskowej Signum Laudis (w czasie wojny) Signum Laudis (w czasie wojny) Krzyż Wojskowy Karola

Aleksander Tupaj-Isertingen[1] (ur. 6 stycznia 1894, zm. ?) – podpułkownik uzbrojenia Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 6 stycznia 1894 jako syn Józefa. W 1916 jego oddziałem macierzystym był Pułk Armat Polowych Nr 3[2], a w latach 1917-1918 Pułk Artylerii Polowej Nr 5. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1915 w korpusie oficerów artylerii polowej i górskiej[3][4][5].

Po zakończeniu I wojny światowej, jako były oficer c. i k. Armii został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika[6]. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.

8 stycznia 1924 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów rezerwowych artylerii. Jako oficer rezerwy zatrzymany w służbie czynnej, pełnił ją w 6 pułku artylerii polowej w Krakowie[7]. 23 sierpnia 1924 roku został przemianowany z dniem 1 lipca 1924 roku na oficera zawodowego w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 59,5. lokatą w korpusie artylerii[8]. 1 grudnia 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 25. lokatą w korpusie oficerów artylerii[9]. W dalszym ciągu pełnił służbę w 6 pap[10]. W 1928, 1932 służył w Instytucie Badań Materiałów Uzbrojenia[11][12]. 29 stycznia 1932 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia[13]. W marcu 1939 pełnił służbę w Instytucie Technicznym Uzbrojenia na stanowisku kierownika Oddziału Artyleryjskiego[14].

Po wybuchu II wojny światowej 1939, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów. Po 1940 był osadzony w obozie jenieckim NKWD w Griazowcu[15][16]. Po zwolnieniu służył w Kwatermistrzostwie 2 Korpusu Polskiego na stanowisku szefa służby technicznego uzbrojenia[17][18].

21 sierpnia 1956 otrzymał brytyjskie obywatelstwo[19].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 marca 1935 roku, s. 35, na podstawie certyfikatu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych byłego państwa austr.-węgier minister spraw wojskowych sprostował nazwisko ppłk. Aleksandra Tupaj-Isertinger z Instytutu Badań Materiałów Uzbrojenia z „Tupaj-Isertinger” na „Tupaj-Isertingen”.
  2. Lista starszeństwa c. i k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1916 ↓, s. 647.
  3. Lista starszeństwa c. i k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1916 ↓, s. 647, 693.
  4. Lista starszeństwa c. i k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1917 ↓, s. 831, 908.
  5. Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 1043, 1133.
  6. Wykaz oficerów 1920 ↓, s. 121.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 725, 840.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 85 z 27 sierpnia 1924 roku, s. 484.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 736.
  10. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 648, 740.
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 432, 453.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 296, 847.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 30 stycznia 1932 roku, s. 97.
  14. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 352, 501.
  15. Jerzy Turski: Lista jeńców z obozu w Griazowcu. W: Zdzisław Peszkowski: Wspomnienia jeńca z Kozielska. Warszawa: Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1989, s. 77. ISBN 83-85015-66-3.
  16. Lista jeńców Kampanii Wrześniowej 1939, umieszczonych w obozie w Griazowcu. raportnowaka.pl. s. 12. [dostęp 2016-04-20].
  17. Żaroń 1981 ↓, s. 260.
  18. Z.S. Siemaszko Jeńcy z Pawliszczew Boru, w: Zeszyty Historyczne, nr 118 (1996), s. 29
  19. Naturalisation. „The London Gazette”. Nr 40898, s. 5704, 9 października 1956. Londyn. .
  20. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 1, s. 2, 19 marca 1937. 
  21. a b c d Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 1133.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]