Aleksander Wóycicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Wóycicki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 5 marca 1878
Mistów
Data i miejsce śmierci 2 sierpnia 1954
Warszawa
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat

Aleksander Wóycicki, właściwie Aleksander Wójcicki (ur. 5 marca 1878 w Mistowie, zm. 2 sierpnia 1954 w Warszawie) – polski ksiądz katolicki, profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (1919–1937), profesor i rektor Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie (1937–1939).

Ok. 1903 był wikariuszem w Warce. W 1906 zapisał się w Paryżu na wydział prawa, później w Londynie i Lowanium. Był pierwszym spośród polskich księży, którzy otrzymali stopień doktora nauk politycznych i społecznych. Po wybuchu I wojny światowej uczestniczył w pracach Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny w Petersburgu.

Był profesorem na wyższych kursach Polskiej Macierzy Szkolnej, a od 1918 wykładał na KUL-u. W Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej I kadencji był członkiem klubu Chrześcijańsko-Narodowego Stronnictwa Pracy[1]. W 1939 więziony na Pawiaku. W latach 1948–1954 prowadził wykłady w Seminarium Metropolitalnym.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz i Witold Rzepeccy, Sejm i Senat 1922-1927, Poznań 1923, s. 471.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]