Aleksandr Aleksandrow (inżynier)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksandr Aleksandrow
Александр Александров
Data i miejsce urodzenia 17 grudnia 1906
Chotilicy, obwód twerski
Data i miejsce śmierci 8 marca 1981
Moskwa
Zawód, zajęcie inżynier, budowniczy
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Pracy Socjalistycznej Złota Gwiazda Bohatera Pracy Socjalistycznej
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Przyjaźni Narodów Medal „Za Zasługi Bojowe” Wielki Oficer Orderu Nilu (Egipt)

Aleksandr Pietrowicz Aleksandrow (ros. Александр Петрович Александров, ur. 17 grudnia 1906 we wsi Chotilicy obecnie w rejonie andrieapolskim w obwodzie twerskim, zm. 8 marca 1981 w Moskwie) – był radzieckim inżynierem, budowniczym i urzędnikiem.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo spędził w Toropcu, w 1926 skończył technikum politechniczne w Moskwie, później pracował jako geodeta i brygadzista przy budowie dróg w Kazachstanie. W 1933 ukończył Środkowoazjatycki Instytut Drogowy w Taszkencie, kierował pracami przy budowie dróg na Przełęczy Kurdajskiej, na odcinku Muskoł-Margat drogi Osz-Pamir-Chorog. Od 1936 do 1954 pracował w systemie NKWD/MWD ZSRR, gdzie został inżynierem-podpułkownikiem, był m.in. głównym inżynierem budowy drogi samochodowej Frunze-Osz, a od 1942 do 1958 głównym inżynierem budowy drogi samochodowej Moskwa-Kujbyszew, następnie od 1948 do 1952 szefem krasnoarmiejskiego budowlanego rejonu Zarządu Budowy Kanału Wołga-Don. Później kierował budową kilku elektrowni wodnych. W 1962 został skierowany do Egiptu jako główny radziecki ekspert od budowy Wysokiej Tamy k. Asuanu, której pierwsza faza została uruchomiona w 1964, a w 1967 uruchomiono elektrownię wodną. W latach 1966-1978 był wiceministrem energetyki i elektryfikacji ZSRR, był także stałym przedstawicielem tego ministerstwa na budowie fabryki samochodów w Togliatti (1967-1970). Brał również udział w budowie tamy w Syrii i w odbudowie elektrowni wodnej w Wietnamie. W 1978 został zastępcą przewodniczącego Rady Naukowo-Technicznej Ministerstwa Energetyki ZSRR. W 1966 otrzymał tytuł Zasłużonego Budowniczego RFSRR. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym. W 1988 pośmiertnie przyznano mu honorowe obywatelstwo miasta Wołżski w obwodzie wołgogradzkim, gdzie również nazwano jedną z ulic jego imieniem.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Oraz medale ZSRR i egipski order.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]