Aleksandr Lebiediew (fizyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksandr Lebiediew
Ilustracja
Kraj działania ZSRR
Data i miejsce urodzenia 27 listopada 1893
Poniewież
Data i miejsce śmierci 15 marca 1969
Leningrad
profesor nauk fizycznych
Specjalność: optyka stosowana, fizyka elektronów, fizyka półprzewodników
Alma Mater Uniwersytet Petersburski
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Pracy Socjalistycznej Nagroda Leninowska Nagroda Stalinowska Nagroda Stalinowska
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order „Znak Honoru”

Aleksandr Aleksiejewicz Lebiediew (ros. Александр Алексеевич Лебедев, ur. 27 listopada 1893 w Poniewieżu, zm. 15 marca 1969 w Leningradzie) – radziecki fizyk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem nauczyciela, szlachcica Aleksieja Lebiediewa. W 1911 skończył szkołę realną w Petersburgu, później do 1916 studiował fizykę na Uniwersytecie Petersburskim. Od 1919 pracował w Państwowym Instytucie Optycznym, gdzie przez wiele lat kierował sektorem fizycznej optyki stosowanej, jednocześnie od 1922 wykładał na Uniwersytecie Petersburskim, gdzie był też starszym asystentem działu fizyki i kierownikiem naukowym prac dyplomowych studentów uniwersytetu. W 1930 był na 9 miesięcy delegowany naukowo do Anglii, gdzie pracował w laboratorium profesora Williama Bragga w Londynie, badając m.in. dyfrakcję elektronów. Latem 1934 kierował kompleksową ekspedycją naukową Akademii Nauk ZSRR na Elbrus. 29 kwietnia 1935 został członkiem rzeczywistym Instytutu Optycznego, 5 grudnia 1935 otrzymał stopień doktora nauk fizyczno-matematycznych. Od 1944 do 1952 był kierownikiem naukowym Instytutu Naukowo-Badawczego-801 Ludowego Komisariatu Przemysłu Obronnego ZSRR (obecnie Naukowo-Badawczy Instytut Fizyki Stosowanej w składzie Instytutu Naukowo-Badawczego "Orion" w Moskwie). Od 1947 był profesorem i kierownikiem działu elektrofizyki Wydziału Fizycznego Leningradzkiego Uniwersytetu Państwowego, w 1939 został członkiem-korespondentem, a w 1943 akademikiem Akademii Nauk ZSRR. Zajmował się zagadnieniami optyki elektronicznej (m.in. mikroskopami elektronowymi, zakresem dyfrakcji elektronów, mikroanalizatorami, konwerterami elektronowo-optycznymi i innymi urządzeniami), badaniem własności półprzewodników i ich technicznym zastosowaniem w urządzeniach elektroniczno-optycznych, badaniem metod i tworzeniem sprzętu do lokalizacji światła, analogiem radiolokacji, badaniem warunków przechodzenia promieniowania optycznego przez atmosferę i badaniem promieniowania optycznego Słońca o krótkiej fali i promieniowania rentgenowskiego poza atmosferą Ziemi za pomocą aparatury kosmicznej. Od 1934 do 1940 pracował nad stworzeniem elementów optyczno-elektronowych mikroskopu elektronowego. W latach 1950-1956 był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR, a 1953-1956 zastępcą przewodniczącego Rady Związku Rady Najwyższej ZSRR.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

I medale.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]