Aleksandr Morozow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy radzieckiego konstruktora czołgów. Zobacz też: Aleksandr Morozow – radziecki lekkoatleta.

Aleksandr Aleksandrowicz Morozow (ros. Александр Александрович Морозов, ur. 29 października 1904 w mieście Bieżyca (obecnie część Briańska), zm. 14 czerwca 1979 w Charkowie) – radziecki konstruktor czołgów, dwukrotny Bohater Pracy Socjalistycznej (1943 i 1974).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1914 mieszkał w Charkowie, gdzie skończył 5 klas szkoły realnej, od marca 1919 pracował w charkowskiej fabryce parowozów, 1926-1928 odbywał służbę wojskową w Kijowskim Okręgu Wojskowym. Od października 1928 pracował jako konstruktor w biurze konstruktorskim charkowskiej fabryki parowozów, w 1931 ukończył technikum budowy maszyn w Charkowie i został kierownikiem grupy w biurze konstruktorskim, 1936-1938 kierował w nim sektorem nowych projektów, a w 1938 został zastępcą szefa tego biura, następnie szefem i zastępcą głównego konstruktora. W 1930 brał udział w skonstruowaniu czołgu T-24, w 1931 czołgu BT-2, w 1932 - BT-5, w 1935 - BT-7, a w 1939 - BT-7M. W październiku 1940 został głównym konstruktorem charkowskiej fabryki parowozów, która w 1941 została ewakuowana do Niżnego Tagiłu, od października 1941 do listopada 1951 był głównym konstruktorem biura konstruktorskiego (KB) Uralskiej Fabryki Czołgów, kierował budową czołgu T-34, a także T-44 (1945) i T-54 (1946). Od listopada 1951 do maja 1976 był głównym konstruktorem Charkowskiego KB przy Charkowskiej Fabryce Maszyn im. Małyszewa i jednocześnie 1966-1976 szefem tego KB; pod jego kierunkiem powstały czołgi T-64 (1963) i T-64A. Następnie był konsultantem Charkowskiego KB i członkiem Rady Naukowo-Technicznej Ministerstwa Przemysłu Obronnego ZSRR. W 1945 otrzymał stopień generała majora służby inżynieryjno-czołgowej, a w 1972 tytuł doktora nauk technicznych. Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 5 kadencji (1958-1962).

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

I medale.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]