Aleksandr Stiepiń

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksandr Stiepiń
Arturs Stepiņš
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia 12?/24 maja 1886
Aizkraukle, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 29 lutego 1920
Kamieńsk Szachtyński, Rosyjska FSRR
Przebieg służby
Siły zbrojne Imperium Rosyjskie Armia Imperium Rosyjskiego,
Rosyjska Federacyjna Socjalistyczna Republika Radziecka Armia Czerwona
Główne wojny i bitwy I wojna światowa;
Wojna domowa w Rosji
Odznaczenia
Order Czerwonego SztandaruKrzyż św. Jerzego II stopnia (Imperium Rosyjskie)Krzyż św. Jerzego III stopnia (Imperium Rosyjskie)Krzyż św. Jerzego IV stopnia (Imperium Rosyjskie)

Aleksandr Karłowicz Stiepiń, łot. Arturs Stepiņš (ur. 12/24 maja 1886 r. w Aizkraukle, zm. 29 lutego 1920 r. w Kamieńsku Szachtyńskim) – radziecki wojskowy, z pochodzenia Łotysz, uczestnik wojny domowej w Rosji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z ubogiej łotewskiej rodziny chłopskiej. Początkowo był robotnikiem rolnym, następnie pracował na kolei. W czasie rewolucji 1905 r. brał udział w strajkach i chłopskim powstaniu zbrojnym na Łotwie[1]. W 1907 r. został powołany do służby wojskowej w 3 Piernowskim pułku grenadierów, po czym został w wojsku i ukończył szkołę podchorążych w 1912 r. Podczas I wojny światowej dosłużył się stopnia porucznika i trzykrotnie został odznaczony krzyżem św. Jerzego[1]. Po rewolucji lutowej został przez żołnierzy wybrany na nowego dowódcę pułku[1].

Wstąpił do Armii Czerwonej[2]. We wrześniu 1918 r. dowodził grupą wojsk na odcinku Bałaszow-Kamyszyn (w ramach walk o Carycyn). W styczniu 1919 r. został dowódcą 14 dywizji strzeleckiej, w strukturze Frontu Południowego. Dowodził nią do lipca tego samego roku. Wszechzwiązkowy Centralny Komitet Wykonawczy nagrodził go honorowym sztandarem rewolucyjnym[1]. W lipcu 1919 r. został dowódcą 9 Armii[1]. Był m.in. jednym z dowódców czerwonych podczas operacji chopiorsko-dońskiej w listopadzie 1919 r.[3]. 9 Armią dowodził również podczas operacji dońsko-manyckiej w styczniu 1920 r. Podległe mu siły wspólnie z 10 Armią (pod dowództwem Leonida Klujewa) zmusiły białą Armię Kaukaską do wycofania się 26 stycznia za Manycz[4]. Został odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru[1]. Sukces 9 i 10 Armii został jednak zaprzepaszczony z powodu porażek Armii Konnej Siemiona Budionnego.Biali przeprowadzili udany kontratak, ponownie odrzucając czerwonych za rzekę[5].

Kompleks pomnikowy w Kamieńsku Szachtyńskim, gdzie został pochowany Aleksandr Stiepiń

Stiepiń zmarł w lutym 1920 r. na tyfus[1], padając ofiarą epidemii, która na początku 1920 r. dotknęła jednostki Armii Czerwonej prowadzące działania ofensywne przeciwko cofającym się na południe Siłom Zbrojnym Południa Rosji[6].

Został pochowany na Placu Pracy (Płoszczad' Truda) w Kamieńsku Szachtyńskim. Następnie w miejscu tym wzniesiono pomnik bohaterów rewolucji i Wielkiej Wojny Ojczyźnianej[1]. W mieście znajduje się również ulica jego imienia[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Степинь Александр (Артур) Карлович. Самая маленькая улица и история большого человека, талантливого полководца., „История Каменска-Шахтинского” [dostęp 2018-10-15].
  2. СТЕПИНЬ, encyclopedia.mil.ru [dostęp 2018-10-15].
  3. Хопёро-донская операция 1919 [w:] Гражданская война и военная интервенция в СССР. Энциклопедия, Sowietskaja Encikłopiedija, Moskwa 1983.
  4. P. Kenez, Red Advance, White Defeat. Civil War in South Russia 1919-1920, New Academia Publishing, Washington DC 2004, ISBN 0974493457, s. 238.
  5. Dono-Manyczskaja opieracija 1920 [w:] Grażdanskaja wojna i wojennaja intierwiencija w SSSR. Encikłopiedija, Sowietskaja Encikłopiedija, Moskwa 1983.
  6. J. D. Smele, The "Russian" Civil Wars 1916-1926. Ten Years That Shook the World, Hurst&Company, London 2015, ​ISBN 978-1-84904-721-0​, s. 138.