Aleksandra Akimowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksandra Fiodorowna Akimowa
Александра Фёдоровна Акимова
kapitan kapitan
Data i miejsce urodzenia 5 maja 1922
Pietruszyno, gubernia riazańska
Data i miejsce śmierci 29 grudnia 2012
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1941-1945
Siły zbrojne Armia Radziecka
Jednostki 46 Tamański Pułk Nocny Lotnictwa Bombowego Gwardii
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Bohater Federacji Rosyjskiej
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Wojny Ojczyźnianej II klasy Order Wojny Ojczyźnianej II klasy Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za Odwagę” (ZSRR) Medal „Za obronę Kaukazu” Medal „Za wyzwolenie Warszawy”

Aleksandra Fiodorowna Akimowa (ur. 5 maja 1922 w Pietruszynie w guberni riazańskiej (obecnie w obwodzie riazańskim, zm. 22 grudnia 2012 w Moskwie) – rosyjska żołnierka, kapitan lotnictwa[1], Bohater Federacji Rosyjskiej[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Była córką Fiodora Pietrowicza Akimowa, przewodniczącego kołchozu, a następnie nauczyciela i dyrektora szkoły, oraz jego małżonki Tatiany. Należała do Komsomołu. W 1939, po ukończeniu szkoły średniej, podjęła pracę w charakterze nauczycielki historii. Rok później została przyjęta na wydział historyczny Moskiewskiego Państwowego Uniwersytetu Pedagogicznego im. Lenina. Wstąpiła do partii, była członkinią komitetu Komsomołu na uczelni. Równolegle ze studiami uczęszczała na kursy pielęgniarskie[3].

Po ataku Niemiec na ZSRR brała udział w budowaniu umocnień pod Możajskiem, gdzie kierowała brygadą studentów historii. Następnie starała się o zmobilizowanie do wojska, początkowo jednak bez powodzenia. W październiku 1941 została włączona do żeńskiego 588 pułku nocnych bombowców i wyszkolona na mechanika, następnie również na nawigatora (szturmana). Walczyła w obronie Kaukazu, walkach na Kubaniu, brała udział w operacjach wyzwolenia Krymu i Białorusi, walczyła w Polsce i w Niemczech. Między kwietniem 1943 a majem 1945 wykonała 715 nocnych lotów[3]. W maju 1945 kandydatura Akimowej została przedstawiona do nadania tytułu Bohatera Związku Radzieckiego[3]. Podaniu, popartemu m.in. przez gen. Konstantina Wierszynina i marsz. Konstantego Rokossowskiego, nie nadano jednak w Moskwie biegu[2]. Po wojnie służyła w pułku w Północnej Grupie Wojsk stacjonującej w Polsce, w grudniu 1945 została zwolniona do rezerwy.

Po demobilizacji Akimowa wróciła na studia historyczne, następnie podjęła studia aspiranckie i obroniła pracę kandydacką. Od 1952 do odejścia na emeryturę w 1992 pracowała jako wykładowczyni Moskiewskiego Instytutu Lotnictwa. Uzyskała tytuł naukowy docenta[2].

Przez kilka lat była przewodniczącą rady weteranów wojennych pułku, w którym służyła. Była aktywna w środowisku weteranów. 31 grudnia 1994 na ich wniosek prezydent Rosji nadał jej tytuł Bohatera Federacji Rosyjskiej[2].

Zmarła w 2012 i została pochowana na Cmentarzu Trojekurowskim w Moskwie. Na domu w Moskwie, w którym przeżyła większość życia, umieszczono pamiątkową tablicę ku jej czci[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Jej mężem był kapitan Armii Radzieckiej, również uczestnik II wojny światowej, historyk Timofiej Manajenkow. Mieli dwie córki: Jelenę (ur. 1958), ekonomistkę, docent w Instytucie Lotnictwa Moskiewskiego Uniwersytetu Technicznego oraz Tatianę (ur. 1963), tłumaczkę[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Российская Ассоциация Героев, 12 lutego 2010 [dostęp 2017-04-04] [zarchiwizowane z adresu 2010-02-12].
  2. a b c d e Акимова Александра Фёдоровна, www.warheroes.ru [dostęp 2017-04-04].
  3. a b c d e Акимова Александра Фёдоровна, www.airwar.ru [dostęp 2017-04-04].