Aleksiej Panfiłow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksiej Pawłowicz Panfiłow
Алексей Павлович Панфилов
ilustracja
generał-lejtnant generał-lejtnant
Data i miejsce urodzenia 5/17 maja 1898
Kazań
Data i miejsce śmierci 18 maja 1966
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1918–1959
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona,
Armia Radziecka
Stanowiska dowódca korpusu pancernego,
szef wywiadu wojskowego
Główne wojny i bitwy Wojna domowa w Rosji;
Walki nad jeziorem Chasan;
II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order LeninaOrder Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa I klasy (ZSRR)Order Suworowa II klasy (ZSRR) Medal „Za Odwagę” (ZSRR) Medal jubileuszowy XX-lecia Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej Medal „Za Obronę Moskwy” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”Krzyż Wojenny Czechosłowacki 1939

Aleksiej Pawłowicz Panfiłow, ros. Алексей Павлович Панфилов (ur. 17 maja 1898 w Kazaniu, zm. 18 maja 1966) – generał-lejtnant wojsk pancernych Armii Radzieckiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Aleksiej Pawłowicz Panfiłow urodził się 17 maja 1898 (ur. 5 maja 1898 jul.) w Kazaniu. W 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej i do partii komunistycznej. Uczestniczył w wojnie domowej w Rosji na froncie wschodnim. W 1937 roku ukończył Wojskową Akademię Mechanizacji i Motoryzacji Armii im. Stalina.

Jako pułkownik dowodził 2 Brygadą Zmechanizowaną w zwycięskiej kampanii latem 1938 roku, prowadzonej przeciwko Japończykom nad jeziorem Chasan. (Patrz: Walki nad jeziorem Chasan). W 1939 roku został zastępcą szefa zarządu wojsk pancernych Armii Czerwonej.

W latach 1940–1941 był zastępcą szefa Zarządu Wywiadu Sztabu Generalnego Armii Czerwonej, a w latach 1941–1942 – szefem tego Zarządu[1], 16 lutego 1942 przekształconego rozkazem Ludowego Komisarza Obrony ZSRR w Główny Zarząd Wywiadowczy Sztabu Generalnego[2].

Jednocześnie od października 1941 roku do sierpnia 1942 roku był zastępcą szefa Sztabu Generalnego i pełnomocnikiem do spraw formowania Armii Polskiej w ZSRR[1] .

Pod koniec sierpnia 1942 roku, w związku z wyjściem Armii Andersa z ZSRR, został oddelegowany na front. Był zastępcą dowódcy 3 Armii Pancernej i 5 Armii Pancernej, następnie dowodził 6 Gwardyjskim Korpusem Pancernym oraz 10 Korpusem Pancernym (październik 1943 – kwiecień 1944). 11 marca 1944 roku został awansowany na generała porucznika. Od sierpnia 1944 roku do maja 1945 roku dowodził 3 Gwardyjskim Korpusem Pancernym. Za działania w rejonie Trójmiasta (m.in. rozgromienie między Gdynią a Gdańskiem resztek niemieckiej 2 Armii)[3] uhonorowany został 29 maja 1945 roku tytułem Bohatera Związku Radzieckiego.

Po zakończeniu II wojny światowej dowodził 3 Dywizją Pancerną. W 1954 roku ukończył wyższy kurs przy Akademii Sztabu Generalnego. Został kierownikiem zakładu w Akademii Wojsk Pancernych i starszym wykładowcą Akademii Sztabu Generalnego. Przeniesiony do rezerwy w 1959 roku. Zmarł 18 maja 1966 roku.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Aleksandr Kołpakidi, Dmitrij Prochorow: Империя ГРУ. Очерки истории российской военной разведки. Moskwa: Ołma-Press, 2000, s. 126. ISBN 5-224-00600-7.
  2. Rozkaz o przekształceniu Zarządu Wywiadowczego Sztabu Generalnego w Główny Zarząd Wywiadowczy Sztabu Generalnego Armii Czerwonej nr 0033 z 16 lutego 1942
  3. Панфилов Алексей Павлович, tankfront.ru [dostęp 2020-01-03].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]