Aleksy (Opocki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksy
Aleksiej Opocki
arcybiskup twerski i kaszyński
Ilustracja
Kraj działania  Rosja
Data i miejsce urodzenia 12 grudnia 1837
Opoczki
Data i miejsce śmierci 21 grudnia 1914
Moskwa
arcybiskup twerski i kaszyński
Okres sprawowania 1901–1905
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia twerska i kaszyńska
Śluby zakonne 25 stycznia 1892
Diakonat do 1866
Prezbiterat 2 lutego 1866
Nominacja biskupia listopad 1893
Sakra biskupia 10 kwietnia 1894
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 10 kwietnia 1894

Aleksy, imię świeckie Aleksiej Aleksiejewicz Opocki (ur. 12 grudnia 1837 w Opoczkach, zm. 21 grudnia 1914 w Moskwie) – rosyjski biskup prawosławny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem kapłana prawosławnego. W 1863 ukończył Petersburską Akademię Duchowną. Od 1864 był inspektorem szkoły duchownej w Wilnie; następnie przez rok był katechetą w gimnazjum żeńskim w Wilnie. 2 lutego 1866, jako mężczyzna żonaty, został wyświęcony na kapłana i podjął pracę duszpasterską w cerkwi św. Paraskiewy w Wilnie. W 1871 przeniesiony do Grodna; został katechetą w miejscowym gimnazjum i proboszczem parafii przy soborze św. Zofii. Otrzymał także godność protoprezbitera. W 1872 uzyskał tytuł kandydata nauk teologicznych. W 1891 został rektorem seminarium duchownego w Wilnie.

25 stycznia 1892, po śmierci żony, złożył wieczyste śluby mnisze, zachowując dotychczasowe imię. Równocześnie otrzymał godność archimandryty i został przełożonym monasteru Trójcy Świętej w Wilnie. W listopadzie 1893 został nominowany do przyjęcia chirotonii biskupiej, zaś 10 kwietnia 1894 został wyświęcony na wikariusza eparchii niżnonowogrodzkiej z tytułem biskupa bałachińskiego. 10 sierpnia 1896 został przeniesiony na katedrę wiacką i słobodzką. Po pięciu latach został podniesiony do godności arcybiskupiej, otrzymując równocześnie godność arcybiskupa kartlińskiego i kachetyńskiego, egzarchy Gruzji, stałego członka Świątobliwego Synodu Rządzącego. W 1905 przeniesiony na katedrę twerską i kaszyńską. Opowiadał się za zwołaniem Soboru Lokalnego Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

W 1910 na własną prośbę przeszedł w stan spoczynku z powodu choroby, zachowując jednak członkostwo w Synodzie. Zamieszkiwał w monastyrze Dońskim w Moskwie, gdzie też zmarł i został pochowany.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]