Aleksy Wdziękoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksy Wdziękoński
Ilustracja
Aleksy Wdziękoński w 1934
Data i miejsce urodzenia 13 sierpnia 1892
Kijów, gubernia kijowska, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 30 stycznia 1946
Jerozolima, Mandat Palestyny
Kierownik Konsulatu RP we Wrocławiu
Okres od 1929
do 1932
Poprzednik Bronisław Radowski
Następca Stefan Janusz Bratkowski
Kierownik Konsulatu RP w Essen
Okres od 1932
do 1933
Poprzednik Bartłomiej Rusiecki
Następca Zygmunt Zawadowski
Konsul Generalny RP w Jerozolimie
Okres od 1943
do 1945
Poprzednik Witold Adam Korsak
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Wawrzyn Akademicki Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Komandor Orderu Korony Włoch Komandor Orderu Korony Rumunii Order Trzech Gwiazd III klasy (Łotwa) Oficer Orderu Korony (Belgia)

Aleksy Wdziękoński (ur. 13 sierpnia 1892 w Kijowie, zm. 30 stycznia 1946 w Jerozolimie) – polski dyplomata i urzędnik konsularny.

Posiadał tytuł naukowy kandydata nauk ekonomicznych. W polskiej służbie zagranicznej od 1921; m.in. pełnił funkcję szefa kancelarii w poselstwie w Charkowie (1921–1923), w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (1923–1925), attaché w Strasburgu (1925–1926), wicekonsulem w Tyflisie (1926–1929), wicekonsulem w Bytomiu (1929), konsula/kier. konsulatu we Wrocławiu (1929–1932), konsula w Essen (1932–1933), radcą ministra/naczelnikiem wydziału prasowego departamentu politycznego MSZ (1934–), działalnością opiekuńczą nad uchodźcami polskimi w Rumunii, również w strukturach Amerykańskiej Komisji Pomocy Polakom (1939–1940), konsulem generalnym w Jerozolimie (15 czerwca 1943 – 30 stycznia 1946). Od lipca 1945 działał nieoficjalnie, ponieważ Wielka Brytania cofnęła uznanie Rządowi RP na Uchodźstwie.

Zmarł w Jerozolimie. Został pochowany w polskiej kwaterze cmentarza katolickiego na wschodnim zboczu góry Syjon wśród mogił polskich uchodźców wojennych.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. M.P. z 1932 r. nr 259, poz. 295 „za zasługi na polu konsularnem”.
  2. M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 606 „za szerzenie zamiłowania do literatury polskiej za granicą”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]