Alexander Gauland

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alexander Gauland
Ilustracja
Alexander Gauland (2014)
Data i miejsce urodzenia 20 lutego 1941
Chemnitz
Przynależność polityczna Alternatywa dla Niemiec

Alexander Gauland (ur. 20 lutego 1941 w Chemnitz) – niemiecki prawnik, dziennikarz i polityk, jeden z liderów ugrupowania Alternatywa dla Niemiec, deputowany do Bundestagu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 20 lutego 1941 w Chemnitz w ówczesnej III Rzeszy[1]. Wychowywał się w NRD. W 1959 zdał egzamin maturalny, po czym w 1960 wyjechał do RFN[1]. Studiował nauki polityczne i prawo na Uniwersytecie w Marburgu[2]. Zdał państwowe egzaminy prawnicze I i II stopnia[3], a w 1971 doktoryzował się w zakresie prawa[1].

Przez około 40 lat należał do Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU)[2]. Na początku lat 70. pracował w biurze prasowym rządu federalnego. W latach 1974–1975 był zatrudniony w konsulacie w Edynburgu. Od 1977 kierował biurem burmistrza Frankfurtu nad Menem[1][3]. W latach 1987–1991 w randze sekretarza stanu kierował Kancelarią Stanu Hesji w okresie rządu Waltera Wallmanna[2]. W latach 1991–2005 był wydawcą „Märkische Allgemeine” w Poczdamie. Od tego czasu współpracował jako dziennikarz z „Die Zeit”, „Cicero” i „Frankfurter Allgemeine Zeitung[1]. W latach 1989–2007 wydał sześć książek[1].

Jesienią 2012 był w kilkuosobowym gronie, które powołało inicjatywę „Wahlalternative 2013”, na bazie której w 2013 utworzono Alternatywę dla Niemiec[4]. W ramach AfD został zastępcą rzecznika krajowego i liderem struktur partii w Brandenburgii[3]. W 2014 był głównym kandydatem tego ugrupowania w wyborach do landtagu, w których uzyskał mandat deputowanego[5].

Gdy w kwietniu 2017 Frauke Petry zrezygnowała z bycia kandydatką AfD na kanclerza, partia jako swoich głównych kandydatów do wyborów parlamentarnych we wrześniu 2017 wskazała Alice Weidel i Alexandra Gaulanda[6]. Prowadzone przez nich ugrupowanie odniosło sukces wyborczy, wchodząc po raz pierwszy do Bundestagu jako trzecia siła parlamentarna[7]. Otrzymało około 13% głosów i wprowadziło ponad 90 swoich przedstawicieli do tej izby. Alexander Gauland, któremu przypadł jeden z mandatów poselskich w Bundestagu[8], został następnie wybrany na współprzewodniczącego frakcji AfD[9].

W grudniu 2017 został jednym z dwóch przewodniczących AfD (obok Jörga Meuthena)[10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Alexander Gauland (niem.). stadtbibliothek-chemnitz.de. [dostęp 2017-09-25].
  2. a b c Interview: Alexander Gauland über Themen und Ziele der AfD (niem.). hna.de, 16 września 2014. [dostęp 2017-10-07].
  3. a b c Bewerbungsprofil für Kandidaten für die Landtagswahl 2014 in Brandenburg (niem.). afd-brandenburg.de. [dostęp 2017-10-07].
  4. Enttäuschte CDU-Politiker gründen Wahlalternative (niem.). welt.de, 4 października 2012. [dostęp 2017-10-07].
  5. Gauland gibt den Staatsmann – geht die AfD da mit? (niem.). welt.de, 8 października 2014. [dostęp 2017-10-07].
  6. AfD's Alice Weidel: The pride of the populists, a mystery to everyone else (ang.). dw.com, 4 września 2017. [dostęp 2017-10-07].
  7. Dumny z „osiągnięć niemieckich żołnierzy”, chce usunięcia islamu. Jego partia będzie trzecią siłą. tvn24.pl, 24 września 2017. [dostęp 2017-09-25].
  8. Gewählte auf Landeslisten und in Wahlkreisen (niem.). bundeswahlleiter.de. [dostęp 2017-10-01].
  9. Gauland und Weidel als AfD-Fraktionsvorsitzende gewählt (niem.). welt.de, 26 września 2017. [dostęp 2017-10-07].
  10. Gauland und Meuthen zu Parteivorsitzenden gewählt (niem.). zeit.de, 2 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-02].