Alfons Mańka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alfons Mańka OMI
Sługa Boży
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 21 października 1917
Lisowice
Data i miejsce śmierci 21 stycznia 1941
KL Mauthausen-Gusen
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej
Śluby zakonne 8 września 1938

Alfons Mańka OMI (ur. 21 października 1917 w Lisowicach, zm. 21 stycznia 1941 w KL Mauthausen-Gusen) – polski kleryk nowicjusz ze Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej, ofiara niemieckiego terroru w okresie II wojny światowej, Sługa Boży Kościoła katolickiego, męczennik[1][2].

Pochodził z wielodzietnej rodziny kolejarskiej Piotra i Karoliny z d. Sojki i urodził się 21 października 1917 roku w Lisowicach[3]. W 1934 roku wstąpił do Małego Seminarium Oblatów w Lublińcu i po zdaniu matury w 1937 roku rozpoczął nowicjat w klasztorze oblatów w Markowicach[3][2]. W tym okresie jego wychowawcą był superior klasztoru, mistrz nowicjuszy ksiądz Józef Cebula[3]. Pierwszą profesję zakonną złożył 8 września 1938 roku[3][2]. Ukończywszy nowicjat rozpoczął studia filozoficzne w Krobi[3][2]. Po wybuchu II wojny światowej kontynuował studia przygotowujące do realizacji powołania[3]. Przebieg jego formacji duchowej ilustruje pozostawiony dziennik Recapitulatio diei, prowadzony w okresie od 15 września 1937 do 23 sierpnia 1938[3].

W czasie okupacji niemieckiej ziem polskich 4 maja 1940 roku uwięziony został przez Gestapo, wraz z piętnastu innymi współbraćmi i przewieziony do obozu przejściowego w Szczeglinie, skąd 9 maja trafił do niemieckiego obozu koncentracyjnego Dachau[3][2]. Zarejestrowany pod numerem 9348 przebył tzw. kwarantannę od 9 maja do 2 sierpnia 1940 roku[3]. Przetransportowany został do obozu koncentracyjnego Gusen I gdzie otrzymał numer obozowy 6665[3] i skierowany do pracy w kamieniołomach[2]. Zmarł z wycieńczenia w styczniu[a] 1941 roku[3].

Padł ofiarą niemieckiego programu Intelligenzaktion, mającego na celu eksterminację inteligencji polskiej[2].

Jest jednym z 122 Sług Bożych wobec których 17 września 2003 rozpoczął się proces beatyfikacyjny drugiej grupy polskich męczenników z okresu II wojny światowej[4][5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Podawana jest różna dzienna data śmierci. Jan Kochel za U J. Pilelorz, Martyrologium Polskich Oblatów 1939-1945, s. 118 podaje 22 stycznia.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]