Alfred Andersch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alfred Hellmuth Andersch
Data i miejsce urodzenia 4 lutego 1914[1]
Monachium[1]
Data i miejsce śmierci 21 lutego 1980
Berzona
Dziedzina sztuki pisarz
podpis

Alfred Hellmuth Andersch (ur. 4 lutego 1914[1] w Monachium[1], zm. 21 lutego 1980 w Berzonie (Ticino)) – pisarz niemiecki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Monachium w rodzinie oficera[1]. Uczęszczał do monachijskiej szkoły podstawowej (Volkschule), a następnie do Wittelsbacher Gymnasium, gdzie jego nauczycielem był Joseph Gebhard Himmler (1865–1936, ojciec Heinricha Himmlera). W latach 1932–1933 przewodził młodzieżowej organizacji o charakterze komunistycznym, za co został zesłany do obozu koncentracyjnego Dachau[1], w którym spędził pół roku[1]. W latach 1933–1937 zatrudniony był jako pracownik umysłowy w Monachium, a od 1937 do 1940 roku pracował w dziale reklamy fabryki papieru fotograficznego w Hamburgu.

W 1940 roku został wcielony do Wehrmachtu i wysłany do Francji. Brał udział w kampanii włoskiej, w czerwcu 1944 podczas walk nad rzeką Arno zdezerterował i trafił do niewoli amerykańskiej. W obozie jenieckim poznał Hansa Wernera Richtera, z którym, po powrocie do Niemiec, współpracował przy zakładaniu magazynu Der Ruf, a następnie organizacji spotkań Grupy 47.

Od 1948 roku współpracował z rozgłośniami radiowymi w Hamburgu i Frankfurcie, m.in. prowadząc cykl audycji literackich Ein Buch und eine Meinung w Süddeutscher Rundfunk. W latach 1955–1957 był redaktorem czasopisma Texte und Zeichen[1]. W 1957 roku ukazała się jego pierwsza powieść Sansibar oder der letzte Grund. Rok później wyjechał z Niemiec do Szwajcarii. Tworzył powieści, opowiadania oraz słuchowiska radiowe, rzadziej utwory liryczne[1]. Publikował także eseje i teksty krytycznoliterackie. W swoich utworach często poruszał wątki autobiograficzne, np. w powieści Die Kirschen der Freiheit pisał o swojej dezercji, a w opowiadaniu Ojciec mordercy wspominał lata szkolne. W 1950 roku ożenił się z malarką Giselą Dichgans.

Nagrobek Giseli i Alfreda Anderschów w Berzonie

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Powieści[edytuj | edytuj kod]

Opowiadania[edytuj | edytuj kod]

  • Die Kirschen der Freiheit. Ein Bericht 1952
  • Piazza San Gaetano. Suite 1957
  • Geister und Leute. Zehn Geschichten, Olten 1958
  • Ein Liebhaber des Halbschattens. Drei Erzählungen, Olten 1963
  • Córka (Tochter), 1970, tłumaczenie na j. polski Anna Maria Linke, 1975
  • Gesammelte Erzählungen Zürich 1971
  • Mein Verschwinden in Providence. Neun neue Erzählungen, Zürich 1971
  • Alte Peripherie. Ausgewählte Erzählungen, Berlin 1973
  • Meistererzählungen, Gütersloh 1975
  • Weltreise auf deutsche Art. Eine Geschichte, Zürich 1977
  • Ojciec mordercy (Der Vater eines Mörders, Zürich 1980), tłum. na j. polski Ryszard Wojnakowski, 1980, ​ISBN 83-08-02234-0
  • Flucht in Etrurien. Zwei Erzählungen und ein Bericht, Zürich 1981
  • Sämtliche Erzählungen, Zürich 1983
  • Weltreise auf deutsche Art. Gesammelte Erzählungen, Berlin 1985
  • Erinnerte Gestalten. Frühe Erzählungen, Zürich 1986

Słuchowiska[edytuj | edytuj kod]

  • Biologie und Tennis Hessischer Rundfunk 1950
  • Die Feuerinsel oder die Heimkehr des Kapitäns Tizzoni NWDR 1954
  • Von Ratten und Evangelisten Südwestfunk 1956
  • Fahrerflucht Hamburg 1958
  • Der Tod des James Dean. Eine Funkmontage. St. Gallen 1960.
  • Der Albino. SWF/RB 1960
  • In der Nacht der Giraffe. Hessischer Rundfunk 1960

Wyróżnienia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Biografia w LeMO (Lebendiges Museum Online)
  • Biografia w Literaturportal Bayern
  • Elke Schwarck: Autoren in Wort und Bild. Gütersloh: Bartelsmann, Reinhardt Mohn. (niem.)