Alfred Jan Schmidt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alfred Jan Schmidt
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 19 czerwca 1888
Kraków
Data i miejsce śmierci 6 maja 1968
Penley
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzeł hallerczyków.jpg Armia Polska we Francji
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpgPolskie Siły Zbrojne
Jednostki 69 Pułk Piechoty
78 Pułk Piechoty
21 Pułk Piechoty
10 Dywizja Piechoty
7 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
kwatermistrz pułku
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku piechoty
dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa

Alfred Jan Schmidt (ur. 19 czerwca 1888 w Krakowie, zm. 1968 w Penley) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Alfred Jan Schmidt urodził się 19 czerwca 1888 w Krakowie, w rodzinie Rudolfa i Anny z Zagórskich. Po ukończeniu Wyższej Szkoły Realnej w Krakowie studiował chemię na Politechnice w Brnie. W 1atach 1912-13 odbył jednoroczną służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej armii. W 1914 roku został zmobilizowany do c. i k. armii, i skierowany na front gdzie dostał się do rosyjskiej niewoli. W niewoli spędził cztery lata. W 1918 roku znalazł się w Semipałatyńsku[1].

W czasie wojny z bolszewikami walczył w 84 pułku piechoty.

30 kwietnia 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej 5 Dywizji Strzelców Polskich[2]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 489. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 82 Syberyjski pułk piechoty w Brześciu[3]. 22 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy batalionu sztabowego 84 pułku piechoty w Pińsku[4][5]. W 1924 roku dowodził II batalionem 39 pułku piechoty Strzelców Lwowskich w Jarosławiu[6]. W następnym roku został przesunięty na stanowisko kwatermistrza pułku[7]. 23 stycznia 1928 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 53. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. 28 kwietnia 1928 roku został przeniesiony z 39 pp do 69 pułku piechoty wielkopolskiej w Gnieźnie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[9][10][11]. 4 lipca 1935 roku został przeniesiony do 78 pułku piechoty w Baranowiczach na stanowisko dowódcy pułku[12]. Pułkownikiem został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów piechoty[13].

W kampanii wrześniowej 1939 dowodził etapami Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew”.

Od 1 października 1941 roku do 8 stycznia 1942 roku był dowódcą 21 pułku piechoty[14]. W 1942 roku dowodził 10 Dywizją Piechoty wchodzącą w skład Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. W okresie od 7 września 1943 do 12 kwietnia 1944 dowodził 7 Dywizją Piechoty wchodzącą w skład Armii Polskiej na Wschodzie, a następnie Bazy Armii Polskiej na Wschodzie.

Po zakończeniu II wojny światowej pozostał na emigracji. Zmarł 6 maja 1968 roku w Penley[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Judycki i Klimaszewski 2000 ↓, s. 111.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 7 maja 1921 roku, s. 899.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 35.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 553.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 367, 404.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 222, 347.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 22 maja 1925 roku, s. 270. Obsada pułków piechoty.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 19.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 140.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 83, 168.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 22, 597.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 4 lipca 1935 roku, s. 95.
  13. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 9.
  14. Wawer 2001 ↓, s. 233.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]