Alfred Krajewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alfred Krajewski
(Adam) Polesiński, Jasieńczyk
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 7 lutego 1896
Lwów
Data i miejsce śmierci 2 stycznia 1955
Penley
Przebieg służby
Lata służby 19141945
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 3 Pułk Piechoty
Sztab Generalny
Biuro Ścisłej Rady Wojennej
Inspektorat Armii
Generalny Inspektorat Sił Zbrojnych
1 Pułk Strzelców Podhalańskich
24 Dywizja Piechoty
Stanowiska oficer sztabu
dowódca pułku piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
komendant bazy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
bitwa pod Kostiuchnówką
zajęcie Zaolzia
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Alfred Krajewski ps. „(Adam) Polesiński”, „Jasieńczyk” (ur. 7 lutego 1896 we Lwowie, zm. 2 stycznia 1955 w Penley[1]) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 7 lutego 1896[2] jako syn Wincentyny. Podjął studia na Politechnice Lwowskiej, które prowadził do 1914.

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich i służył w 3 pułku piechoty w składzie II Brygady. Od 1 marca do 1 maja 1916 odbył kurs w legionowej Szkole Chorążych, po czym został chorążym piechoty. Brał udział w bitwie pod Kostiuchnówką na początku lipca 1916 został wzięty do niewoli rosyjskiej.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości 8 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Został skierowany do Dowództwa Okręgu Generalnego Warszawa. Został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Ukończył II Kurs Normalny od 1921 do 1923 w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie i otrzymał dyplom naukowy oficera Sztabu Generalnego. Został mianowany majorem. Następnie był przydzielony do Oddziału IIIa Biura Ścisłej Rady Wojennej. Z dniem 15 marca 1927 roku został przeniesiony do Oddziału I Sztabu Generalnego[3]. 29 stycznia 1929 roku został przeniesiony ze składu osobowego inspektora armii generała dywizji Kazimierza Sosnkowskiego do Oddziału III Sztabu Głównego[4]. Został awansowany do stopnia podpułkownika piechoty z 1 stycznia 1930. 21 stycznia 1930 roku został przeniesiony do składu osobowego inspektora armii w Warszawie[5]. Na liście starszeństwa z 1 lipca 1933 został zweryfikowany z 28. lokatą w korpusie oficerów piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930[6]. Od 13[7] lutego 1938 pełnił funkcję dowódcy 1 pułku Strzelców Podhalańskich (garnizon Nowy Sącz)[8]. Mianowany pułkownikiem piechoty 19 marca 1938. W drugiej połowie 1938 brał udział w zbrojnym zajęciu Zaolzia.

Po wybuchu II wojny światowej 1939 w okresie kampanii wrześniowej do 10 września 1939 sprawował stanowisko dowódcy 1 pspodh. W działaniach obronnych był dowódcą odcinka w rejonie Wysowej, gdzie działała 2 Brygada Górska. Po 10 września został wyznaczony na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 24 Dywizji Piechoty w składzie Armii „Karpaty”. Na zapleczu wycofującej się Armii „Kraków” 14 września 1939 był jednym z dowódców zwycięskiej bitwy pod Boratyczami (drugim dowódcą był gen. dyw. Kazimierz Fabrycy).

W toku późniejszych walk i w obliczu niepowodzenia walki obronnej płk Krajewski z częścią swojego pułku przekroczył granicę węgierską na Przełęczy Tatarskiej w dniach 2427 września. Trafił do Rumunii, po czym w grudniu 1939 przedostał się na Węgry, gdzie przebywał wraz z polskimi uchodźcami. Tam zaangażował się w działalność konspiracyjną w Związku Walki Zbrojnej, od stycznia do lipca 1940[9] pełniąc na Węgrzech funkcję komendanta Wojskowej Bazy Wywiadowczo-Łącznikowej Nr 1 „Romek”[10]. Działał pod pseudonimem „(Adam) Polesiński”, „Jasieńczyk”. Pod koniec 1940 przedostał się na teren Grecji, następnie do Turcji, gdzie nadal działał w ramach baz polskiej konspiracji. Od 1943 przebywał w Londynie, został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie w sztabie Naczelnego Wodza PSZ.

Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Pułkownik Alfred Krajewski został wymieniony na tablicy pamiątkowej, umieszczonej w kościele św. Kazimierza w Nowym Sączu w 1988, honorującej dowódców 1 Pułku Strzelców Podhalańskich[11].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polonais à l'étranger, Taurus, 1956, s. 314.
  2. W 1935 dokonano sprostowania daty urodzenia z 6 lutego na 7 lutego. Stwierdzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 8, s. 56, 1 czerwca 1935. 
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 28 lutego 1927 roku, s. 65.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 26.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 21 stycznia 1930 roku, s. 8.
  6. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1 lipca 1933 r. Warszawa: 1933, s. 12.
  7. Historia 1 PSP. dobroni.pl. [dostęp 2015-04-02].
  8. Andrzej Kostankiewicz. Uzbrojenie 1 Pułku Strzelców Podhalańskich w latach 1918–1939. „Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska Polonia. Sectio F”, s. 449, LX / 2005. Muzeum Lubelskie w Lublinie. 
  9. Tajne polskie organizacje polityczne i wojskowe. W: Andrzej Przewoźnik: Polacy w Królestwie Węgier 1939–1945. Budapeszt: Print Páros Bt., 2006, s. 27. ISBN 963-86671-4-1.
  10. Śladami tatrzańskich kurierów. sjp.pwn.pl. [dostęp 2015-04-02].
  11. Nowy Sącz – tablica upamiętniająca dowódców 1 pułku Strzelców Podhalańskich. miejscapamiecinarodowej.pl. [dostęp 2015-04-02].
  12. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Nadanie Krzyża i Medalu Niepodległości. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 361, Nr 8 z 11 listopada 1931. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  13. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410.
  14. M.P. z 1933 r. nr 259, poz. 277.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]