Alfred Owoc

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alfred Owoc
Ilustracja
Alfred Owoc
Data i miejsce urodzenia 7 czerwca 1955
Zielona Góra
Zawód, zajęcie lekarz, polityk
Tytuł naukowy profesor nauk medycznych
Alma Mater Akademia Medyczna w Poznaniu
Stanowisko poseł na Sejm III i IV kadencji (1997–2005)
Rektor Państwowego Uniwersytetu Medycznego w Tarnopolu, Mychajło Korda, wręcza tytuł honorowego profesora Alfredowi Owocowi

Alfred Antoni Owoc (ur. 7 czerwca 1955 w Zielonej Górze) – polski polityk, lekarz, profesor nauk medycznych, poseł na Sejm III i IV kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1980 studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Poznaniu. W 1980 podjął pracę jako lekarz w Sulechowie. W 1999 uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk medycznych. 15 kwietnia 2015 prezydent RP nadał mu tytuł naukowy profesora nauk medycznych[1].

Jako nauczyciel akademicki obejmował m.in. funkcje rektora Lubuskiej Wyższej Szkoły Zdrowia Publicznego w Zielonej Górze, profesora na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Szczecińskiego i profesora Uniwersytetu Zielonogórskiego. Wykładał również m.in. na Uniwersytecie Medycznym w Lublinie. W okresie rządu Leszka Millera pełnił funkcję konsultanta krajowego w dziedzinie zdrowia publicznego. Członek m.in. Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, powołany na prezesa Polskiego Towarzystwa Medycyny Społecznej i Zdrowia Publicznego.

W 2016 otrzymał tytuł honorowego profesora Państwowego Uniwersytetu Medycznego w Tarnopolu[2].

Działalność publiczna[edytuj | edytuj kod]

Należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w 1984 był wśród założycieli Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych[3]. Od 1997 do 2005 sprawował mandat posła III i IV kadencji z ramienia Sojuszu Lewicy Demokratycznej z okręgów zielonogórskich: nr 52 i nr 8.

W 2000 był uczestnikiem kolizji drogowej. Przybyłych policjantów według ich relacji zapewniał, że wyczuwalna woń alkoholu pochodzi od użytego płynu do spryskiwacza[4]. W 2003 został usunięty z klubu parlamentarnego SLD po aferze z głosowaniem na „cztery ręce”[5]. Wstąpił później do klubu poselskiego (a następnie koła) Unii Pracy. Bezskutecznie kandydował w 2005 do Senatu z własnego komitetu i w 2010 oraz w 2014 do sejmiku lubuskiego z listy SLD. W 2011 władze wojewódzkie SLD rekomendowały go do startu do Senatu[6], jednak ostatecznie nie znalazł się wśród kandydatów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]