Alfred Trawiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Alfred Trawiński (ur. 4 kwietnia 1888 w Czortkowie, zm. 7 września 1968 w Lublinie) – polski lekarz weterynarii, major Wojska Polskiego, bakteriolog, nauczyciel akademicki w Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie, poseł na Sejm PRL I kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był jednym z uczniów prof. Józefa Nusbauma-Hilarowicza, absolwentem Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Lwowskiego i Akademii Weterynaryjnej we Lwowie. W 1912 uzyskał doktorat, w 1922 habilitację. Od 1925 był profesorem nadzwyczajnym Akademii Medycyny Weterynaryjnej, w 1938 kierownikiem Katedry Nauki o Środkach Spożywczych Pochodzenia Zwierzęcego, od 1945 profesorem zwyczajnym. Był członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Higienicznego i jednym z inicjatorów utworzenia Muzeum Higieny we Lwowie w 1937[1][2].

Brał czynny udział w pracach nad szczepionką przeciwtyfusową prof. Rudolfa Weigla i zaraziwszy się w laboratorium, chorował na ciężką postać tyfusu plamistego.

Podczas sowieckiej okupacji Lwowa w latach 1939/1940 i 1940/1941 wykładał nadal w tej samej uczelni, przekształconej wówczas w Lwiwskij Weterynarnyj Instytut, a potem ponownie w roku akademickim 1944/1945, po ponownym wejściu Armii Czerwonej.

Po wojnie prof. Trawiński w latach 1945–1947 był kierownikiem Katedry Higieny Żywności we Wrocławiu, potem pracował na Uniwersytecie Marii Curie Skłodowskiej, lubelskiej Wyższej Szkole Rolniczej i Akademii Rolniczej. Był też posłem na Sejm PRL I kadencji (1952–1956).

Wychowankami prof. Alfreda Trawińskiego, jeszcze ze Lwowa, byli m.in. prof. Lesław Ogielski i prof. Mieczysław Cena. W 1950 prof. Trawiński obchodził 40-lecie swojej pracy naukowej.

W 1924 był oficerem rezerwy Kadry Okręgowego Szpitala Koni Nr VI. Dziesięć lat później, w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919, zajmował 21. lokatę na liście starszeństwa oficerów rezerwy – lekarzy weterynarii i pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto.

W 1946 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[3]. W 1951 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Franciszek Pawłowski, Samodzielni pracownicy naukowo-dydaktyczni Akademii Rolniczej w Lublinie w latach 1944–1996, Wydawnictwo Akademii Rolniczej w Lublinie, Lublin 1998.
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1262, 1273.
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 235.