Wersja ortograficzna: Alfred von Hubicki

Alfred von Hubicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Alfred Ritter von Hubicki (ur. 5 lutego 1887 we Friedrichsdorfie, zm. 14 lipca 1971 w Wiedniu) – generał wojsk pancernych Wehrmachtu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 5 lutego 1887 we Friedrichsdorf (węg. Frigyesfalva, słow. Friďešovo, dziś w składzie osiedla Kolczyno) na Ukrainie. Jesienią 1905, po zdanej maturze i ukończeniu Szkoły Kadetów w Wiedniu, rozpoczął służbę w cesarskiej i królewskiej Armii. Został mianowany na stopień kadeta-zastępcy oficera ze starszeństwem z 1 września 1905 i wcielony do 4 Pułku Artylerii Dywizyjnej w Wiedniu[1]. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1907[2]. W 1910 został przeniesiony do 7 Dywizjonu Artylerii Konnej w Kisszentmiklós i wyznaczony na stanowisko adiutanta dywizjonu[3]. W 1911 został przyjęty do Szkoły Wojennej w Wiedniu[4]. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1912[5]. W 1914, po ukończeniu szkoły, został przydzielony do Sztabu Generalnego. Spędził on tam większość wojny, zostając jednak dowódcą batalionu oddziałów górskich na froncie włoskim, gdzie odznaczył się wielkim męstwem i uzyskał tytuł szlachecki. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 1 lipca 1915[6].

Po wojnie jako żołnierz austriackiej Bundesheer kontynuował karierę wojskową, oprócz tego studiując prawo w Wiedniu, gdzie uzyskał doktorat. W 1935 r. został generałem majorem, zatrudnionym w Ministerstwie Wojsk na stanowisku oficera sztabu generalnego przy Inspektoracie Armijnym. Pracował jako szkoleniowiec sztabowy i dowódca piechoty zmotoryzowanej. Od roku 1936 sprawował również dowództwo nad Dywizją Szybką. Po Anschlussie (1938) został oficerem Wehrmachtu i dowódcą 4 Dywizji Lekkiej.

Alfred von Hubicki brał udział w prawie wszystkich kampaniach II wojny światowej w Europie. Podczas kampanii wrześniowej dowodził oddziałami niemieckimi w bitwie pod Kamionką Strumiłową. Inne kampanie: we Francji, na Bałkanach oraz miał swój udział w wojnie z ZSRR. Od 3 stycznia 1940 r. był dowódcą 9. Dywizji Pancernej. Za zasługi odniesione przez dowodzoną przez niego dywizję na Bałkanach, został odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego. 15 kwietnia 1942 r. oddał dowództwo nad 9. DPanc. Johannesowi Bässlerowi i objął LXXXIX. Korpus Armijny. W tym czasie został generałem wojsk pancernych, przydzielonym do Auffrischungsstabes Mitte, oraz szefem niemieckiej misji wojskowej na Słowacji. 1 października 1944 r. został przeniesiony do rezerwy oficerskiej. 31 marca 1945 ostatecznie zakończyła się jego służba wojskowa.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Schematismus 1906 ↓, s. 805, 835.
  2. Schematismus 1908 ↓, s. 822, 855.
  3. Schematismus 1911 ↓, s. 852, 977.
  4. Schematismus 1912 ↓, s. 855, 983, 1190.
  5. Schematismus 1913 ↓, s. 898, 1032, 1257.
  6. Ranglisten 1916 ↓, s. 41.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1906. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1905. (niem.)
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1908. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1907. (niem.)
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1911. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1910. (niem.)
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1912. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1911. (niem.)
  • Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1913. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, grudzień 1912. (niem.)
  • Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1916. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, 1916. (niem.)