Alojzy Czarnecki (1912–1987)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Alojzy Czarnecki (ur. 26 września 1912 w Nowym Dworze, zm. 6 października 1987 w Koszalinie[1]) – polski prawnik i sędzia, poseł na Sejm PRL IV, V, VI i VII kadencji (1965–1980).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W dwudziestoleciu międzywojennym pracował w Urzędzie Miejskim w Inowrocławiu. Po zajęciu Kujaw przez Niemców został wywieziony na roboty w głąb Rzeszy. W 1945 znalazł się na Pomorzu Zachodnim, gdzie podjął pracę w prokuraturze powiatowej w Koszalinie. W 1950 został naczelnikiem Wydziału Prokuratury Wojewódzkiej w Koszalinie. W 1962 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Został radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej (od 1975 jej wiceprzewodniczącym), a w 1965 posłem na Sejm. Po raz kolejny mandat poselski uzyskiwał w latach 1969, 1972 i 1976 (każdorazowo z okręgu Koszalin).

Od 1946 członek SD. W 1951 został przewodniczącym WK SD w Koszalinie, a siedem lat później zasiadł w CK SD.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • (red. Wiktoria Beczek, Andrzej Rajewski, Władysław Witold Spychalski), Stronnictwo Demokratyczne w Polsce Ludowej. T. 4. Nasi przedstawiciele: noty biograficzne posłów SD w sejmie PRL w kadencjach V, VI, VII, Warszawa 1980

Przypisy[edytuj | edytuj kod]