Alojzy Janowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Alojzy Janowicz herbu Radwan (ur. 1792 (1793) w Zaosiu lub Nowogródku, zm. 1849 we Francji) – polski wojskowy; podpułkownik, dowódca 13. Pułku Ułanów.

Uczestnik kampanii napoleońskiej od 1812. Razem z korpusem Charlesa Lallemanda znalazł się w Danii.

Do kraju powrócił w 1814 i wstąpił do 3. Pułku Ułanów Królestwa Kongresowego. W czasie powstania listopadowego służył w korpusie gen. Henryka Dembińskiego. Z 13 Pułkiem dotarł do Warszawy. Prowadził boje osłonowe w dorzeczu Wisły i Bugu. Wraz z gen. Maciejem Rybińskim przeszedł do Prus.

Po upadku powstania wyemigrował do Francji. Od 1837 członek Zjednoczenia Emigracji Polskiej.

Otrzymał dyplom Dobrze Zasłużonego Ojczyźnie. Odznaczony Krzyżem Złotym (16 marca 1831) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari (17 września 1831).

Pochowany na Cmentarzu Montmartre.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Polacy pochowani na cmentarzu Montmartre oraz Saint-Vincent i Batignolles w Paryżu, praca zbiorowa pod red. Andrzeja Biernata i Sławomira Górzyńskiego, Warszawa 1999