Altannik złotoczuby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Altannik złotoczuby
Amblyornis flavifrons[1]
Rothschild, 1895
Widok głowy samca z boku oraz z góry.
Widok głowy samca z boku oraz z góry.
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina altanniki
Rodzaj Amblyornis
Gatunek altannik złotoczuby
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Altannik złotoczuby, ogrodnik złotoczuby (Amblyornis flavifrons) – gatunek średniego ptaka z rodziny altanników. Endemiczny dla pasma górskiego Foja w północnej części Papui[3][4]. Osiadły[5]. Najmniejszy znany gatunek altannika[6].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

  • wygląd zewnętrzny: widoczny dymorfizm płciowy; górna część głowy samca od dzioba jest pokryta intensywnie żółtymi piórami, reszta ciała w różnych odcieniach brązu, oliwkowa barwa zwłaszcza na skrzydłach i ogonie; nogi ciemnoszare; dziób czarny, oczy ciemnobrązowe; samica mniej barwna, pióra płowe[7].
  • rozmiary: długość ciała 24 cm[8].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Lasy na wysokościach wahających się między 940 a 2000 m n.p.m., występuje wyłącznie w Indonezji[7].

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Amblyornis flavifrons żywi się przede wszystkim owocami, podobnie jak inni przedstawiciele rodziny altanników[6]. Spożywa również insekty[8].

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

  • okres godowy: Budowana przez samca charakterystyczna altana jest przyozdobiona kolorowym owocem – niebieskim, zielonym lub żółtym[9][10]. Zaobserwowano też, jak samiec trzyma w dziobie niebieski owoc podczas zalotów[11].
  • głos: samiec przebywający przy wybudowanej przez siebie altanie wydaje głośne piski i dźwięki przypominające zgrzytanie[5]; słychać powtarzalne, chrapliwe nuty, a także odgłosy zapisywane jako „kuk, kuk, kuk”[9].

Status, zagrożenie i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Wielkość populacji jest szacowana na kilka tysięcy osobników. Podaje się, że może żyć od 2500 do 9999 osobników, z czego dojrzałe ptaki mają liczebność w przybliżeniu od 1500 do 7000. Trend rozwoju populacji określa się jako stały ze względu na brak poważnych zagrożeń dla gatunku – obszar jego występowania należy do terenu rezerwatu przyrody, a ponadto jest niezamieszkany przez ludzi[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Amblyornis flavifrons, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Amblyornis flavifrons. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b Amblyornis flavifrons (Golden-fronted Bowerbird, Yellow-fronted Bowerbird). iucnredlist.org. [dostęp 2018-06-28].
  4. Lost World of New Species Found in Indonesia. news.nationalgeographic.com. [dostęp 2018-06-28].
  5. a b Golden-fronted Bowerbird (Amblyornis flavifrons) (ang.). hbw.com. [dostęp 2018-06-28].
  6. a b Bowerbird | San Diego Zoo Animals & Plants (ang.). animals.sandiegozoo.org. [dostęp 2018-06-28].
  7. a b Peter Rowland: Bowerbirds. s. 116–117. ISBN 978-0-643-09582-3.
  8. a b Golden-fronted Bowerbird. worldbirds.eu. [dostęp 2018-06-28].
  9. a b Thane K. Pratt, Bruce M. Beehler: Birds of New Guinea: Second Edition. s. 398.
  10. 20 November 2014: The crazy courtship of bowerbirds (ang.). bbc.com. [dostęp 2018-06-28].
  11. Nicholas E. Collias, Elsie C. Collias: Nest Building and Bird Behavior. s. 82.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  1. Nagranie przedstawiające samca oraz samicę altannika złotoczubego
  2. Tim Laman, Wildlife Photo Archive – samiec Amblyornis flavifrons z niebieskim owocem w dziobie
  3. Tim Laman, Wildlife Photo Archive – inne zdjęcia przedstawiające altannika złotoczubego
  4. Mapa ukazująca obszar zamieszkiwany przez A. flavifrons