Amajak Babajan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Amajak Babajan
Հմայակ Բաբայան
Ilustracja
Kartka pocztowa z wizerunkiem A. Babajana
generał-major generał-major
Data i miejsce urodzenia 15 sierpnia 1901
Kars, Turcja
Data i miejsce śmierci 21 kwietnia 1945
Malchow, Niemcy
Przebieg służby
Lata służby 1917–1918 i1920–1945
Siły zbrojne Imperium Rosyjskie Carska Armia Rosyjska
Demokratyczna Republika Armenii Armia DR Armenii,
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Armia Czerwona
Jednostki 390 Dywizja Strzelecka (1942–43)
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
Wojna armeńsko-turecka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order LeninaOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Kutuzowa II klasy (ZSRR)Order Wojny Ojczyźnianej I klasyMedal jubileuszowy XX-lecia Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej

Amajak Babajan (orm. Հմայակ Բաբայան, ros. Амаяк Григорьевич Бабаян; ur. 15 sierpnia 1901 w Karsie (obecnie w Turcji), zm. 21 kwietnia 1945 w Malchowie) – radziecki wojskowy narodowości ormiańskiej, generał major, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie chłopskiej. W 1916 skończył niepełną szkołę średnią, w 1917 wstąpił ochotniczo do rosyjskiej armii, w składzie której walczył przeciw wojskom tureckim, a w maju 1918 do armii armeńskiej, w składzie której walczył z turecką agresją na Armenię. Po zagarnięciu Armenii przez RFSRR w grudniu 1920 został żołnierzem 4 armeńskiego pułku piechoty w składzie Armii Czerwonej, w 1924 ukończył z wyróżnieniem Zjednoczoną Szkołę Wojskową im. Miasnikiana w Erywaniu, a w 1928 Kijowską Zjednoczoną Szkołę Dowódców Armii Czerwonej, od 1938 służył w Białoruskim Okręgu Wojskowym. Od 22 czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami na Froncie Zachodnim, później Południowo-Zachodnim, Krymskim, ponownie Zachodnim, 3 Białoruskim i 1 Białoruskim, był pięciokrotnie ranny, w tym trzy razy ciężko. W 1944 skończył kursy przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, 15 maja 1944 otrzymał stopień generała majora, w kwietniu 1945 wyróżnił się podczas operacji berlińskiej, jednak podczas walk o Malchow zginął. Został pochowany w Myśliborze. Jego imieniem nazwano ulicę w Erywaniu.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]