Amazasp Babadżanian

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Amazasp Chaczaturowicz Babadżanian
Համազասպ Խաչատուրի Բաբաջանյան
ilustracja
główny marszałek wojsk pancernych główny marszałek wojsk pancernych
Data i miejsce urodzenia 18 lutego 1906
Czardachły, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 1 listopada 1977
Moskwa, Rosyjska FSRR
Przebieg służby
Lata służby 1925–1977
Siły zbrojne Armia Czerwona, Armia Radziecka
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order LeninaOrder LeninaOrder LeninaOrder LeninaOrder Rewolucji PaździernikowejOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Suworowa I klasy (ZSRR)Order Kutuzowa I klasy (ZSRR)Order Suworowa II klasy (ZSRR)Order Wojny Ojczyźnianej I klasyOrder Czerwonej GwiazdyOrder Czerwonej GwiazdyOrder „Za Służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” III klasy (ZSRR)Medal 100-lecia urodzin LeninaMedal „Za Obronę Moskwy”Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-194530 years of victory rib.pngMedal „Za zdobycie Berlina”Medal „Za Wyzwolenie Warszawy”30 years saf rib.png40 years saf rib.pngKrzyż Srebrny Orderu Virtuti MilitariKrzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia PolskiOdznaka Braterstwa Broni

Amazasp Babadżanian orm.: Համազասպ Խաչատուրի Բաբաջանյան, ros.: Амазасп Хачатурович Бабаджанян (ur. 18 lutego 1906 we wsi Czardachły, rejon Şəmkir, zm. 1 listopada 1977 w Moskwie) – Ormianin, główny marszałek wojsk pancernych ZSRR.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Od 1925 pełnił służbę w Armii Czerwonej. W 1929 ukończył Zakaukaską Szkołę Piechoty w ówczesnym Tyflisie (obecnie Tbilisi). Uczestniczył w II wojnie światowej, w tym w wojnie zimowej (1939-1940). Od sierpnia 1944 do maja 1945 dowodził 11 Gwardyjskim Korpusem Pancernym. 18 marca 1945 została mu podporządkowana 1 Warszawska Brygada Pancerna im. Bohaterów Westerplatte. 26 kwietnia 1944 otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego, a 11 lipca 1945 został mianowany generałem majorem wojsk pancernych. Brał udział m.in. w walkach o Poznań i Gdynię. Dwukrotnie ciężko ranny – w 1943 w bitwie pod Kurskiem i w kwietniu 1945 w Berlinie. Od 1969 aż do swojej śmierci był dowódcą radzieckich wojsk pancernych. 29 kwietnia 1975 został mianowany na stopień głównego marszałka wojsk pancernych ZSRR.

22 września 2004 Rada Miasta Gdyni pozbawiła go Honorowego Obywatelstwa Gdyni[1].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • generał major wojsk pancernych – Uchwała Rady Komisarzy Ludowych nr 1683 z 11 lipca 1945;
  • generał porucznik wojsk pancernych – Uchwała Rady Ministrów ZSRR nr 2050 z 3 sierpnia 1953;
  • generał pułkownik wojsk pancernych – Uchwała Rady Ministrów ZSRR nr 1634 z 28 grudnia 1956;
  • marszałek wojsk pancernych – Uchwała Rady Ministrów ZSRR nr 2060-VII z 28 października 1967;
  • główny marszałek wojsk pancernych – Uchwała Rady Ministrów ZSRR nr 1467-IX z 29 kwietnia 1975.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]