Anatolij Ananjew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Anatolij Ananjew
Анатолий Ананьев
Data i miejsce urodzenia 18 lipca 1925
Aulije-Ata
Data i miejsce śmierci 7 grudnia 2001
Moskwa
Zawód, zajęcie pisarz
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Pracy Socjalistycznej
Order Lenina Order „Za Zasługi dla Ojczyzny” III klasy Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Wojny Ojczyźnianej II klasy Order Znak Honoru Medal za Odwagę (ZSRR)

Anatolij Andriejewicz Ananjew (ros. Анатолий Андреевич Ананьев, ur. 18 lipca 1925 w Aulije-Ata (obecnie Taraz), zm. 7 grudnia 2001 w Moskwie) – rosyjski pisarz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rosyjskiej rodzinie chłopa służącego w Armii Czerwonej i biorącego udział w walkach z basmaczami. Od 1928 mieszkał z rodzicami we wsi Rykowo k. Bugulmy, skąd pochodził jego ojciec. Uczył się w szkole w Kotlinie Fergańskiej, gdzie skończył 7 klas, po czym został uczniem montera w zakładzie bawełniarskim w Namanganie i wstąpił do technikum rolniczego. W 1942 przerwał naukę i wstąpił ochotniczo do Armii Czerwonej, skierowano go do charkowskiej szkoły artylerii ewakuowanej do Fergany,skończył przyśpieszony kurs i latem 1943 został wysłany na front jako dowódca plutonu 1184 pułku artylerii przeciwpancernej 20 Przeciwpancernej Brygady Artylerii. Wziął udział w bitwie pod Kurskiem, za co został odznaczony medalem. Później walczył pod Nowozybkowem i na Białorusi, biorąc udział m.in. w forsowaniu Dniepru i walkach o Kalenkowicze. W 1943 został przyjęty do WKP(b). Podczas walk w obwodzie homelskim został ciężko ranny, po czym przez 9 miesięcy leczył się w szpitalach w Irkucku i Czycie. Po powrocie na front uczestniczył w walkach o Budapeszt, Székesfehérvár, w operacji wiedeńskiej, gdzie został kontuzjowany, i w walkach o Purgstal w Austrii. Później leczył się w Sofii i Płowdiwie, w grudniu 1945 został zdemobilizowany jako inwalida wojenny drugiej grupy.

Po powrocie do domu ukończył technikum rolnicze i został agronomem w kołchozie, potem w rejonowym oddziale rolniczym, poza tym studiował zaocznie w Instytucie Rolniczym w Ałmaty, później pracował w zakładzie fermentacji tytoniu. Wówczas zaczął pisać wiersze, publikował m.in. w piśmie "Sowietskij Kazachstan", w 1957 ukończył Wydział Filologiczny Uniwersytetu Ałmaackiego, pracował też w dziale przemysłowym gazety "Ałma-Atinskaja Prawda", w 1958 opublikował swoją pierwszą książkę, cykl opowiadań Wiernieninskije rasskazy. W 1959 opublikował batalistyczne opowiadanie Małyj zasłon, a w 1963 powieść Czołgi idą rombem (wyd. pol. 1966), która przyniosła mu rozgłos; nasycił w niej epicki obraz wojny refleksją filozoficzną. W swojej twórczości często stosował retrospekcję, komentarze od-narratorskie i technikę montażu. Tematem wojny zajmował się też w powieści Wiorsty lubwi (1971) i w tetralogii Gody biez wojny (t. 1-4, 1975-1984). Był sekretarzem zarządu Związku Pisarzy ZSRR, w 1974 został redaktorem naczelnym czasopisma "Oktiabr", który w 1978 opublikował powieść Anatolija Rybakowa Ciężki piasek; publikował też prace Andrieja Sacharowa i dzieła Wasilija Grossmana. Był honorowym obywatelem Chaskowa. Został pochowany na Cmentarzu Trojekurowskim.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Oraz medale ZSRR, polski order i dwa polskie medale.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]