Andriej Borowych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andriej Borowych
Андре́й Боровы́х
32+14 zwycięstwa
Ilustracja
generał pułkownik lotnictwa
Data i miejsce urodzenia 30 października 1921
Kursk
Data i miejsce śmierci 7 listopada 1989
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1940-1988
Siły zbrojne Wojskowe Siły Powietrzne (ZSRR)
Stanowiska dowódca lotnictwa Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Kraju
Główne wojny i bitwy wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Aleksandra Newskiego (Związek Radziecki) Order Czerwonej Gwiazdy Order Czerwonej Gwiazdy Order Czerwonej Gwiazdy Order „Za służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” III klasy (ZSRR) Medal „Za Zasługi Bojowe” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal „Za Obronę Moskwy” Medal „Za Wyzwolenie Warszawy” Medal „Za zdobycie Berlina” Medal za Umacnianie Braterstwa Broni Medal Weterana Sił Zbrojnych ZSRR Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal „Za rozwój dziewiczych ziem”

Andriej Jegorowicz Borowych (ros. Андре́й Его́рович Боровы́х, ur. 30 października 1921 w Kursku, zm. 7 listopada 1989 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał pułkownik lotnictwa, dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego (1943 i 1945).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Do 1936 skończył 7 klas szkoły w Kursku, później pracował jako szofer, w 1937 ukończył kurski aeroklub. Od stycznia 1940 służył w Armii Czerwonej, w styczniu 1941 skończył wojskową szkołę pilotów i został lotnikiem-instruktorem w tej szkole, z którą we wrześniu 1941 został ewakuowany do Szymkentu, od grudnia 1941 do września 1942 był lotnikiem i dowódcą klucza 728 niszczycielskiego pułku lotniczego, a od września 1942 do maja 1945 lotnikiem, starszym lotnikiem, dowódcą klucza, dowódcą eskadry, szturmanem pułku i zastępcą dowódcy 157 niszczycielskiego pułku lotniczego. Od grudnia 1941 do stycznia 1942 walczył na Froncie Północno-Zachodnim, od stycznia 1942 do marca 1943 na Froncie Kalinińskim, od maja do października 1943 Centralnym, od października 1943 do lutego 1944 Białoruskim, a od lutego 1944 do maja 1945 1 Białoruskim. Uczestniczył w operacji toropiecko-chołmskiej, rżewsko-wiaziemskiej, bitwie pod Kurskiem, operacji orłowskiej, czernihowsko-prypeckiej, homelsko-rzeczyckiej, brzesko-lubelskiej, warszawsko-poznańskiej, pomorskiej i berlińskiej. W jednej z walk powietrznych został zestrzelony, wyskoczył na spadochronie. 31 maja 1943 został ranny w lewą nogę. Podczas wojny wykonał 475 lotów bojowych na myśliwcach I-16, Hurricane, Jak-7, Jak-9, Jak-3 i Jak-9M, stoczył 113 walk powietrznych, w których strącił osobiście 32 i w grupie 14 samolotów wroga. Po wojnie do czerwca 1946 był zastępcą dowódcy 157 niszczycielskiego pułku lotniczego w Dreźnie (Grupa Wojsk Radzieckich w Niemczech, a od czerwca do grudnia 1946 dowódcą 233 niszczycielskiego pułku lotniczego w Perlebergu (Grupa Wojsk Radzieckich w Niemczech), w 1951 ukończył Akademię Wojskowo-Powietrzną w Monino, od czerwca do grudnia 1951 był zastępcą dowódcy 9 niszczycielskiej dywizji lotniczej w Moskiewskim Okręgu Wojskowym. Później służył w lotnictwie Wojsk Obrony Przeciwlotniczej, od marca 1952 do listopada 1955 dowodził 98 Niszczycielską Dywizją Lotniczą Gwardii Wojsk Obrony Przeciwlotniczej w Briańsku, w 1957 ukończył Wojskową Akademię Sztabu Generalnego i został dowódcą 88 Niszczycielskiego Lotniczego Korpusu Wojsk Obrony Przeciwlotniczej w Rżewie, od października 1958 do sierpnia 1959 był I zastępcą dowódcy, a od sierpnia 1959 do maja 1960 dowódcą 52 Powietrznej Armii Niszczycielskiej. Od maja 1960 do sierpnia 1963 dowodził lotnictwem Moskiewskiego Okręgu Wojsk Obrony Przeciwlotniczej, od sierpnia 1963 do lipca 1968 11 Samodzielną Armią Wojsk Obrony Przeciwlotniczej w Chabarowsku, od lipca 1968 do sierpnia 1969 8 Samodzielną Armią Wojsk Obrony Przeciwlotniczej w Kijowie, a od sierpnia 1969 do kwietnia 1977 był dowódcą lotnictwa Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Kraju. W latach 1977-1988 był wojskowym konsultantem Instytutu Historii Wojskowej Ministerstwa Obrony ZSRR, w kwietniu 1988 przeszedł do rezerwy. Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 2 kadencji (1946-1950) i do Rady Najwyższej RFSRR 4 kadencji (1955-1959). W 1988 otrzymał honorowe obywatelstwo Kurska. Zginął tragicznie. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym. W Kursku jedną z ulic nazwano jego imieniem.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • sierżant (1941)
  • starszyna (1942)
  • młodszy porucznik (9 maja 1943)
  • porucznik (10 lipca 1943)
  • starszy porucznik (3 listopada 1943)
  • kapitan (15 marca 1944)
  • major (17 stycznia 1945)
  • podpułkownik (20 stycznia 1949)
  • pułkownik (27 lutego 1952)
  • generał major lotnictwa (27 sierpnia 1957)
  • generał porucznik lotnictwa (9 maja 1961)
  • generał pułkownik lotnictwa (19 lutego 1968)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I inne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]