Andris Sprūds

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andris Sprūds

Andris Sprūds (ur. 13 lipca 1971 w Lipawie) – łotewski historyk, politolog, badacz stosunków międzynarodowych, od 2009 dyrektor Łotewskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1989–1994 studiował na Wydziale Historii i Filozofii Uniwersytetu Łotwy w Rydze, gdzie zdobył tytuł magistra historii. W 1997 ukończył roczne studia magisterskie w zakresie historii Europy Środkowej na Uniwersytecie Środkowoeuropejskim w Budapeszcie, a rok później czteroletnie studia magisterskie w zakresie stosunków międzynarodowych na Wydziale Historii i Filozofii Uniwersytetu Łotewskiego. W 2005 uzyskał na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie nauk o polityce na podstawie pracy pt. Elita gospodarcza a polityka zagraniczna. Rosyjskie grupy finansowo-przemysłowe a rosyjska polityka bałtycka 1991–1999.

W latach 1993–1995 był nauczycielem historii i politologii w Szkole Średniej w Āgenskalns. Następnie pracował jako archiwista w Łotewskim Archiwum Państwowym (1995) oraz ekspert w Biurze ds. Naturalizacji (1995–1996). Przez rok był pracownikiem łotewskiego biura koordynacyjnego europejskiego programu "Leonardo da Vinci". W 1999 podjął pracę na Wydziale Nauk Politycznych Uniwersytetu im. Paulsa Stradiņša w Rydze, gdzie pełni funkcję docenta oraz kierownika magisterskiego studium stosunków międzynarodowych. Od 2003 jest adiunktem w Zakładzie Stosunków Międzynarodowych i Bezpieczeństwa Narodowego w Wyższej Szkole Biznesu – National-Louis University w Nowym Sączu. Wykładał gościnnie na Uniwersytecie Łotwy, w Liwońskiej Szkole Wyższej, w Bałtyckim Kolegium Obronnym w Tartu oraz na Uniwersytecie Europejskim w Tallinnie.

Od 2004 pracuje w Łotewskim Instytucie Spraw Międzynarodowych, kolejno jako: analityk (2004–2008), wicedyrektor (2008–2009) i dyrektor (od 2009).

Poza ojczystym łotewskim deklaruje znajomość angielskiego, polskiego i rosyjskiego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]