Andrzej Bączkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Bączkowski
Data i miejsce urodzenia 8 października 1955
Łuków
Data i miejsce śmierci 7 listopada 1996
Warszawa
Minister pracy i polityki socjalnej
Okres od 7 lutego 1996
do 7 listopada 1996
Poprzednik Leszek Miller
Następca Tadeusz Zieliński
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Nagrobek Andrzeja Bączkowskiego

Andrzej Bączkowski (ur. 8 października 1955 w Łukowie, zm. 7 listopada 1996 w Warszawie) – polski prawnik, urzędnik państwowy, minister pracy i polityki socjalnej w rządzie Włodzimierza Cimoszewicza.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Od 1978 był pracownikiem na tej uczelni na stanowisku asystenta. Od 1980 działał w Niezależnym Samorządnym Związku Zawodowym „Solidarność”. Po wprowadzeniu stanu wojennego brał udział w strajku w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Świdniku. Po pacyfikacji uciekł, działał w niejawnym Regionalnym Komitecie Strajkowym, po zatrzymaniu został internowany na okres od maja do października 1982.

W 1989 uzyskał uprawnienia radcy prawnego. Zajął się też pracą w administracji rządowej, od 1991 do 1996 był wiceministrem pracy, należał do inicjatorów powołania komisji trójstronnej.

7 lutego 1996 objął urząd ministra pracy i polityki socjalnej. Zmarł nagle na zawał serca. Pochowany został na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

W 1995 uznany za Urzędnika Roku, laureat Nagrody Kisiela 1996. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Dla uczczenia jego pamięci przyznawana jest nagroda im. Andrzeja Bączkowskiego dla najlepszych urzędników państwowych, wręczana w rocznicę jego śmierci. Jest także patronem Centrum Partnerstwa Społecznego Dialog w Warszawie.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Od 1983 był żonaty (żona Grażyna), miał jednego syna.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]