Andrzej Czyżowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Andrzej Czyżowski (ur. 2 lutego 1919 w Nowym Sączu, zm. 15 lutego 2003 w Londynie) – polski dziennikarz emigracyjny, pracownik Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa (1966-1985), redaktor naczelny londyńskiego Dziennika Polskiego (1986-1992)

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1926 mieszkał z rodzicami w Bydgoszczy, w 1938 zdał w tamtejszym gimnazjum egzamin maturalny. Jego szkolnym kolegą był Tadeusz Nowakowski. W 1938 rozpoczął naukę w szkole podchorążych przy 61 Pułku Piechoty w Bydgoszczy. W wojnie obronnej we wrześniu 1939 walczył w obronie Warszawy, gdyż nie dotarł do swojego macierzystego oddziału. Jesienią 1939 przedostał się do Francji i służył tam w Wojsku Polskim, w 5 Małopolskim Pułku Strzelców Pieszych. Po zakończeniu kampanii francuskiej został internowany w Szwajcarii. Publikował tam w piśmie „Pamiętnik Literacko-Naukowy[1]. Przed końcem II wojny światowej uciekł z internowania i został żołnierzem 2 Korpusu Polskiego. Po zakończeniu działań wojennych pracował w "Gazecie Żołnierza" wydawanej w Bari. W 1946 zamieszkał w Wielkiej Brytanii, był prywatnym przedsiębiorcą. W 1966 został pracownikiem Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa, kolejno w redakcji dziennika radiowego, dziale nasłuchu (od 1969), dziale przeglądu prasy polskiej (od 1974) i ponownie dzienniku radiowym (od 1978). W 1985 przeszedł na emeryturę w RWE. W marcu 1986 został podsekretarzem stanu w Ministerstwie Informacji w rządzie Kazimierza Sabbata. 29 maja 1986 został ministrem informacji w rządzie Edwarda Szczepanika, ale już 1 października tego roku został odwołany z tej funkcji na własną prośbę w związku z objęciem funkcji redaktora naczelnego londyńskiego Dziennika Polskiego, którym pozostawał do 1991[2].

11 listopada 1990 został odznaczony przez Prezydenta RP na Uchodźstwie Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[3].

Opublikował wspomnienia Werble i tarabany: moja wojna i niepokój (2001).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Święch: Literatura polska w latach II wojny. Wyd. VI - 2 dodruk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2010, s. 338-339, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 978-83-01-13852-3.
  2. Zwolnienie Ministrów. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 55, Nr 4 z 11 listopada 1986. 
  3. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski z dnia 11 listopada 1990 roku. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 53, Nr 4 z 20 grudnia 1990. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]