Andrzej Kiełbasiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Kiełbasiński
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1927[1]
Warszawa
Data śmierci 3 marca 2019[1]
profesor doktor habilitowany nauk matematycznych
Specjalność: algebra numeryczna, analiza błędów zaokrągleń[2]

Andrzej Kiełbasiński (ur. 26 sierpnia 1927 w Warszawie, zm. 3 marca 2019) – polski matematyk, prof. dr hab.[1][2]

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1927[1], syn Stanisława Kiełbasińskiego, chemika, profesora Politechniki Łódzkiej. Podczas powstania warszawskiego był strzelcem w VIII Samodzielnym Rejonie Okęcie, w 7 Pułku Piechoty „Garłuch” podlegającemu Warszawskiemu Okręgowi Armii Krajowej. Walczył w szeregach Grupy Bojowej „Krybar” (III zgrupowanie „Konrad”, 1. kompania, pluton 111). Po upadku powstanie dostał się do niewoli. Po zakończeniu wojny powrócił do Warszawy, studiował na Wydziale Matematyki Uniwersytetu Warszawskiego. Następnie rozpoczął pracę naukową, specjalizował się w algebrze numerycznej. Na przełomie lat 60-tych i 70-tych XX wieku wspólnie z prof. Stefanem Paszkowskim należał do pionierów nowoczesnych metod numerycznych. Stworzył algorytm dodawania liczb, który symuluje arytmetykę podwojonej precyzji mimo wykonywania wszystkich obliczeń w pojedynczej precyzji. Prowadził wieloletnie badania nad numeryczną algebrą liniową oraz teorią błędów zaokrągleń w obliczeniach numerycznych, dzięki czemu był nazywany „polskim Wilkinsonem” (w nawiązaniu do Jamesa H. Wilkinsona, angielskiego matematyka, specjalisty w dziedzinie analizy numerycznej, twórcy tej teorii)[3]. Uzyskał stopień doktora habilitowanego, a potem otrzymał nominację profesorską[2]. Pracował w Instytucie Matematyki Stosowanej i Mechaniki na Wydziale Matematyki, Informatyki i Mechaniki Uniwersytetu Warszawskiego, w latach 70-tych był tam prodziekanem[2]. Od 1966 członek Polskiego Towarzystwa Matematycznego[4].

Zmarł 3 marca 2019[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]