Andrzej Kuczek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Kuczek
podpułkownik kawalerii podpułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 25 listopada 1893
Kokotów
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Starobielsk
Przebieg służby
Lata służby 1914-1940
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 9 Pułk Ułanów Małopolskich
12 Pułk Ułanów Podolskich
Stanowiska kwatermistrz pułku
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku kawalerii
Główne wojny i bitwy Kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Andrzej Kuczek (ur. 25 listopada 1893 w Kokotowie, zm. w 1940 w Starobielsku) - podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Kokotowie, w ówczesnym powiecie wielickim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie rolnika. Ukończył z odznaczeniem seminarium nauczycielskie w Krakowie[1].

25 sierpnia 1914 wstąpił w szeregi 2 pułku piechoty Legionów Polskich. 19 października tego roku został przeniesiony do 5 Szwadronu Kawalerii, który później został włączony w skład 2 pułku ułanów Legionów Polskich[1].

Od 18 listopada 1918 służył w Wojsku Polskim[2]. Był w okresie międzywojennym rotmistrzem w 9 pułku ułanów w Czortkowie. W kwietniu 1928 został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza pułku[3]. 23 grudnia 1929 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko Inspektora Południowej Grupy Szwadronów KOP[4]. 28 stycznia 1931 został przeniesiony z KOP do 9 pułku ułanów na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[5][6]. 14 grudnia 1931 został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[7]. W 1936 został przeniesiony do 12 pułku ułanów w Białokrynicy na stanowisko dowódcy pułku[2]. Ukończył IV kurs doskonalenia oficerów w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu i kurs dowódców pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie.

W czasie kampanii wrześniowej dowodził 12 pułkiem ułanów. W czasie działań wojennych dostał się do niewoli radzieckiej, następnie przetrzymywany w Starobielsku i tam zamordowany w 1940[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Wykaz Legionistów ↓.
  2. a b c Bielski 1991 ↓, s. 393.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 134.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 407.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 31.
  6. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 636.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 15 grudnia 1931 roku, s. 397.
  8. Rómmel 1958 ↓, s. 406.
  9. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199.
  10. a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 142.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]