Andrzej Malinowski (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Malinowski
generał dywizji generał dywizji
Data urodzenia 16 czerwca 1954
Przebieg służby
Lata służby 1977 – 15 sierpnia 2014
Jednostki 35 Pułk Desantowy
7 Łużycka Brygada Obrony Wybrzeża
4 Pułk Desantowy
1 Gdańska Brygada Obrony Terytorialnej
12 Brygada Kawalerii Pancernej
12 Dywizja Zmechanizowana
Stanowiska dowódca plutonu
dowódca kompanii
starszy oficer sztabu
szef sztabu zastępca dowódcy
dowódca brygady
dowódca dywizji

Andrzej Malinowski (ur. 16 czerwca 1954 w Ostrowi Mazowieckiej) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Kwidzynie, w 1977 ukończył Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Zmechanizowanych i rozpoczął pełnienie służby jako dowódca plutonu i kompanii w 35 pułku desantowym. W 1986 ukończył studia w Akademii Sztabu Generalnego i został skierowany do 7 Brygady Obrony Wybrzeża na stanowisko starszego oficera sztabu, następnie szefa sztabu – zastępcy dowódcy 4 pułku desantowego w latach 1987–1989. W tym czasie ukończył Kurs Przeszkolenia Szczebla Taktycznego. Dowódca Gdańskiego Pułku Obrony Terytorialnej od 1989 roku. Pełnił stanowiska sztabowe w latach 1990–1995 w 7 BOW oraz 1 Brygadzie Obrony Terytorialnej, a następnie był dowódcą 12 Brygady Pancernej w Budowie. W latach 1998–1999 był szefem sztabu, a następnie dowódcą PKW UNIFIL. Awansowany do stopnia pułkownika w 1997, 31 sierpnia 1999 objął obowiązki dowódcy 12 Brygady Zmechanizowanej[1]. Ukończył w 2003 w Akademii Obrony Narodowej Podyplomowe Studium Operacyjno–Strategiczne. Dowódca 1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej w latach 2003–2006. Awansowany na stopień generała brygady w 2005. Zastępca dowódcy Wielonarodowej Dywizji Centrum–Południe w VI zmianie PKW w Iraku. W styczniu 2007 objął stanowisko zastępcy szefa sztabu Dowództwa Wojsk Lądowych, a 10 kwietnia został dowódcą 12 Dywizji Zmechanizowanej. W związku z zarzutami o korupcję, 20 kwietnia 2009 został odwołany z zajmowanego stanowiska i przeniesiony do rezerwy kadrowej. W 2010, oczyszczony z zarzutów, powrócił do służby[2]. W 2011 IPN skierował do sądu wniosek o lustrację generała. Powtórnie przeniesiony do rezerwy kadrowej, po oczyszczeniu z zarzutu kłamstwa lustracyjnego, powrócił na poprzednio zajmowane stanowisko[3]. 15 sierpnia 2014 przeszedł w stan spoczynku[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficer Prasowy Brygady (redaktor treści zawartych na stronie internetowej) kapitan Janusz Błaszczak: Poczet dowódców. 12 Brygada Zmechanizowana. [dostęp 2014-03-20].
  2. Faszcza 2015 ↓, s. 196.
  3. a b Faszcza 2015 ↓, s. 197.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dariusz Faszcza: 12 Szczecińska Dywizja Zmechanizowana. 70 lat służby na Pomorzu Zachodnim (1945-2015). Warszawa: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej, 2015. ISBN 978-83-63755-75-1.
  • Krzysztof Komorowski (red.): Kronika Wojska Polskiego 2007. Warszawa: Fundacja Polonia Militaris, 2008, s. 79. ISSN 1734-2317.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]