Andrzej Miłosz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Miłosz z bratem, Czesławem Miłoszem, Światowy Kongres Pen-Clubu, Warszawa, maj 1999 r.
Herb rodziny Miłoszów, Lubicz
Nagrobek Andrzeja Miłosza na Cmentarzu Powązkowskim, Warszawa, 17 lipca 2006 r.

Andrzej Miłosz (ur. 19 września 1917 w Rżewie[1], zm. 21 września 2002 w Warszawie) – polski dziennikarz, publicysta, tłumacz, reżyser filmów dokumentalnych, autor audycji i słuchowisk radiowych. Brat Czesława Miłosza.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Akademię Nauk Politycznych w Warszawie. Studiował także socjologię na Uniwersytecie Warszawskim. Debiutował jako reportażysta i publicysta w 1937 roku na łamach prasy. W latach 1938–1939 był członkiem redakcji pisma „Orka na ugorze”. W czasie II wojny światowej był żołnierzem ZWZ i AK w Wilnie i na Litwie. Organizator pierwszych szlaków kurierskich na Wileńszczyźnie, udzielał pomocy polskim oficerom w ucieczce z obozów internowania.

W czasach PRL był tłumaczem literatury i dramaturgii francuskiej, rosyjskiej i radzieckiej, reżyserem-dokumentalistą (m.in. filmów poświęconych swojemu bratu, Czesławowi Miłoszowi), autorem audycji i słuchowisk radiowych w Polskim Radiu, publicystą (m.in. współpracownikiem paryskiej „Kultury”). Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich (SPP) oraz Stowarzyszenia Filmowców Polskich (SFP)[2].

Za ratowanie Żydów wileńskich otrzymał w lipcu 1989 roku tytuł „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata[3].

Wiosną 1950 roku ożenił się w Elblągu z Hanną Goliszewską (1929–2015)[4]. W kwietniu 1952 roku urodziła się im w Warszawie córka, Joanna[5][1]. W 1959 rozwiódł się, a 7 lipca 1961 roku jego drugą żoną została dziennikarka, publicystka i autorka książek dla dzieci Grażyna Strumiłło. Mieszkali w Warszawie. Napisali wspólnie trzy przewodniki turystyczne na temat Azji Środkowej, Kaukazu i Zakaukazia. Zmarł po ciężkiej chorobie w Warszawie; ceremonia pogrzebowa odbyła się na Cmentarzu Powązkowskim.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • z Grażyną Miłosz: Uśmiech bez parandży. Z reporterskich wędrówek po radzieckiej Azji Środkowej, Książka i Wiedza, 1973
  • z Grażyną Miłosz: Kaukaz. koncepcja i układ całości Józef Czesław Bieniek, Wiedza Powszechna, 1979
  • z Grażyną Miłosz: Kaukaz i Zakaukazie. Mały przewodnik turystyczny, 1981

Twórczość filmowa[edytuj | edytuj kod]

  • Na gruzach dawnych kultur (realizacja; wespół z Jerzym Bednarczykiem i Romanem Dziułko; Ośrodek Usług Filmowych 1960)
  • Ludzie z Nordu (realizacja; Tele-Ar 1965)
  • Rozmowy z Czesławem Miłoszem (serial TV; scenariusz i realizacja; 1991)
  • Krwią i rymem (realizacja, scenariusz, zdjęcia; wespół z Hanna Motyką; Grupa Filmowa Kontakt, dla Programu 1 TVP 1994)
  • Wizy życia – czyli japoński szlak z litewskiej pułapki (realizacja, scenariusz; wespół z Piotrem Weychertem; Telewizja Polska (Agencja Produkcji Teatralnej i Filmowej), Grupa Filmowa Kontakt 1997)
  • Takie ze mnie dziwadło (realizacja, scenariusz; TVP Białystok 1998)
  • Henio (realizacja; wespół z Piotrem Weychertem; Media Kontakt 1999; zapis rozmowy z Henrykiem Błaszczykiem, rzekomą ofiarą Żydów, którego zniknięcie wykorzystano w 1946 roku jako pretekst do pogromu kieleckiego)
  • Pogrom (reportaż o antysemickim pogromie kieleckim)
  • Przyśnił mi się sen powrotu (reżyseria, scenariusz; Media Kontakt 2000; reportaż o wizycie Czesława Miłosza na Litwie)
  • Wilno Miłosza (realizacja, scenariusz; Media Kontakt 2000; reportaż o wizycie Czesława Miłosza w Wilnie)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]